าเป็นเด็กดีของครอบครัวเราจริง ๆ” คำชมของย่าทำให้หนิงอันเดินเข้าไปกอดนาง“ข้าเองก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเจ้าค่ะ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ” หลังพูดจบหนิงอันก็ผละจากอกย่าก่อนเดินจากไปพร้อมกับไป๋หลาน ส่วนมู่ตานผู้มักตามนางต้อย ๆ นั้นกำลังจัดที่นอนให้หมาทั้งสิบตัวโดยเฉพาะแม่กับลูกน้อยตามคำสั่งอยู่คล้อยหลังบุตรสาวจากไปหยวนฟานที่แปลกใจถึงคำพูดบางอย่างของแม่สามีนางจึงได้ถามออกมาอย่างสงสัย“ท่านแม่ข้ารู้ว่าอันอันเป็นเด็กดี แต่ที่ท่านแม่พูดนั้นคือข้าไม่เข้าใจครอบครัวจางมีปัญหาอันใดหรือไม่เจ้าคะ”หญิงชราถอนหายใจก่อนพูด “ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวที่ฐานะยากไร้ที่สุดในหมู่บ้านนะสิ แม้ว่าแต่ก่อนจะอยู่อย่างไม่เดือดร้อนเช่นคนอื่น เนื่องจากผู้เป็นพ่อเคยรับทำเครื่องเรือนทว่าพอมีร้านในเมืองมาเปิดก็ทำให้ไม่สามารถเข้าไปขายในเมืองได้อีก เจ้าก็น่าจะเข้าใจนะว่าร้านใหญ่ ๆ พวกนั้นก็คงมีคน303
หนุนหลัง จึงทำให้สองพ่อลูกไม่คิดทำอาชีพนี้อีก โชคดีที่แต่ก่อนเป็นคนขยันเก็บออมเก่งก็เลยมีที่ดินมากพอในการเพาะปลูกจึงทำให้คนทั้งสามผ่านมาได้” การมีชมรมสตรีนั้นไม่สูญเปล่าเนื่องจากทำให้นางรู้ข้อมูลของคนในหมู่บ้านมากขึ้น
ทางด้านหนิงอันเมื่อออกมาเจอตัวของผู้ที่มาพบหลังจากทักทายกันเรียบร้อย “อันอัน หากอาอยากจะทำม้าไม้ขายจะได้หรือไม่เจ้าไม่ต้องกลัวว่าอาจะเอาเปรียบ เจ้าอยากได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่อายินดีมอบให้” ชายหนุ่มผู้มาเยือนกล่า
