ทำคลอดอีกครั้งในขณะที่เด็กหญิงทั้งสองกำลังจะกลับบ้านลูกชายของเฒ่าจางกับลูกสะใภ้ก็เปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี
“คารวะท่านอาอี้ อาสะใภ้พวกท่านเลิกงานแล้วหรือเจ้าคะ” หนิงอันทักทายคนทั้งสองพร้อมถามขึ้นมาอย่างน่ารัก
“ใช่จ้ะ ว่าแต่อันอันมาเที่ยวบ้านอาหรือ” หญิงสาวยกยิ้มตอบพลางถามเด็กตัวน้อยออกมาพร้อมกัน
“ใช่เจ้าค่ะ วันนี้ข้ามารบกวนท่านปู่จางแทบทั้งวันเลยเพื่อทำสิ่งนี้” หนิงอันพูดพร้อมกับยกม้าไม้ตัวเล็กที่อยู่ในมือของตนขึ้นให้พวกเขาดู
“เสี่ยวอันมันคือสิ่งใด แล้วมีไว้ทำอะไรสามารถบอกอาได้หรือไม่” ชายหนุ่มผู้เป็นลูกชายเจ้าของบ้านถามขึ้นอย่างสนใจ
ทว่า “เจ้าให้แม่หนูอันกลับบ้านไปก่อนและหลังกินข้าวข้าจะพูดให้เจ้าฟังเอง” เสียงแหบพร่าของพ่อผู้ชราพูดขัด278
“นั่นสิขอรับข้าเองก็ใจร้อน ลืมไปเลยว่าตอนนี้เย็นมากแล้ว” ชายผู้เป็นลูกพูดอย่างเก้อเขิน
“หากท่านอาฟังท่านปู่แล้วมีข้อสงสัยให้ไปถามข้าที่บ้านได้นะเจ้าคะ วันนี้ข้ากับพี่มู่ตานต้องกลับบ้านแล้ว” หนิงอันบอกเขาก่อนที่จะกล่าวลา
“ได้สิ เจ้าสองคนเดินดี ๆ นะ” หลังจากคนบ้านจางส่งสองเด็กหญิงออกจากเรือนเรียบร้อย
“ท่านพ่อ มันคือสิ่งใดหรือขอรับ” ชายหนุ่มผู้เป็นลูกจึงได้นั่งลงถามกับพ่อที่กำลังมวนยาสูบ “เจ้าจะใจร้อนไปทำไม ทีข้าให้ทำเครื่องเรือนเจ้าไม่เห็นจะใจร้อนแบบนี้” พ่อเฒ่าพูดประชด
ในขณะเดียวกันก็ยกม้วนยาสูบในมือแนบกับริมฝีปากพร้อมกับสูดควันของมันเข้าปอดลึก
“โธ่ท่
