าก) หลงจู๊ชายเมื่อมองเห็นร่างเล็กผู้คุ้นเคยเขาก็เร่งฝีเท้าเดินมาทางเด็กหญิงทันที
“คุณหนู” คำเรียกขานที่สุภาพมากกว่าเดิมทำให้หนิงอันเลิกสนใจการสนทนาจากแม่ค้าหันมามองใบหน้าของเขาด้วยความฉงน255
“หลงจู๊ท่านไม่สบายหรือ” คำถามของเด็กหญิงทำให้ชายวัยกลางคนผงะไปเล็กน้อยกระนั้นสีหน้าของเขาก็กลับมายิ้มแย้มตามเดิม
“ข้าสบายดี วันนี้เจ้ามาส่งนิยายใช่หรือไม่” ในคราแรกหลงจู๊คนนี้ตั้งใจจะพูดประจบคนตัวเล็กสักสองสามคำ แต่เมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้เขาก็คิดว่าทำตัวเหมือนเดิมนั้นดีที่สุด
“เจ้าค่ะ” จบคำของหนิงอัน จือฉี มู่เทาก็ยกสมุดทำมือที่พวกเขาช่วยกันทำตลอดเกือบสองเดือนที่ผ่านมาลงจากรถม้า
“ข้าช่วย ๆ” หลงจู๊มองเห็นสมุดเหล่านั้นเป็นเงินตำลึงจึงได้ผละจากอันอันเดินเข้าไปช่วยเด็กหนุ่มทั้งสองคนด้วยความสมัครใจ
หลังจากส่งสมุดทำมือนิยายหนึ่งร้อยเล่มสำเร็จอันอันก็ได้รับตั๋วเงินมาก่อนห้าสิบเล่ม‘เฮยเฮยข้าดีใจที่นิยายขายดี’ คำพูดนี้เต่าตัวน้อยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นักอีกทั้งยังว่าจะถามหลายครั้งแล้วก็ลืมทุกที256
‘เด็กน้อยนิยายคือสิ่งใด’ เต่าตัวน้อยถามออกมาอย่างสงสัยระคนใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง ‘เจ้ารู้จักนิทานตามโรงนํ้าชาไหมมันก็คล้ายเรื่องเล่าแบบนั้นแหละ เพียงแต่ข้าเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง’
คำอธิบายของหนิงอันทำให้เต่าตัวน้อยนึกภาพตามเหมือนว่าครั้งหนึ่งเจ้าตัวน่าจะเคยฟังเรื่องเล่าเช่นนี้มาก่อนครั้งตอนที่อยู่บนสวรรค์‘เหมือนเรื่
