นที่เจ้าได้มาอย่างนั้นหรือ และคนหน้าโง่ผู้นั้นยังจะแต่งเจ้าเป็นภรรยาอีกลูกแม่เจ้าช่างทำได้ดียิ่ง”
“ท่านแม่ข้าไม่ได้ชอบคนแก่นะเจ้าคะ ข้าไม่แต่งกับคนผู้นั้นหรอกเมื่อหลายวันก่อนข้าเจอคุณชายสองคน การแต่งกายท่าทางดูดีข้าจึงคิดว่าหากได้พบพวกเขาอีกข้าจะต้องทำให้พวกเขามาหลงรัก จากนั้นข้าค่อยตัดสินใจเลือกอีกครั้งทว่าข้าไปดักรอพวกเขาตั้งหลายวันก็ไม่เคยเจออีกเลย” นํ้าเสียงอ่อนหวานที่จือฉีได้ยินนั้นได้กลายเป็นเหมือนปีศาจหลอกหลอนตนเข้าเสียแล้ว
“น้องเล็กเหตุใดสตรีจึงได้น่ากลัวยิ่ง” จือฉีพูดขึ้นพลางลูบขนแขนของตนไปมา ‘*’ ใบหน้าของหนิงอัน (ข้าก็เป็นสตรีนะเผื่อท่านลืม) คนตัวเล็กได้แต่คิด
“โชคดีนะที่เจ้าเคยเตือนเราก่อนหน้าว่าให้ระวังสตรีที่เข้าหาอีกทั้งยังพูดจาอ่อนหวานมาก่อน” จบคำของมู่เทาจือฉีก็พยักหน้าเห็นด้วย
“พวกท่านรู้เท่าทันสตรีไว้ก็ดีนี่เจ้าค่ะ ว่าแต่เรียกข้าให้มาฟังเรื่องแค่นี้อย่างนั้นหรือ” อันอันย้อนถามคนทั้งคู่259
และยังไม่ทันได้รับคำตอบเสียงประตูหน้าบ้านของเรือนหลังนี้ก็ถูกคนด้านนอกผู้มาใหม่ทุบเสียงดัง
ครั้นแล้วก็มีคนกลุ่มใหญ่กรูกันเข้าไปในลานดินของตัวบ้านหลังขนาดสามห้องนอนนั้น “ไปกับข้า หน็อยบังอาจมากนะคิดหลอกเอาเงินข้ามาแล้วกล้าเบี้ยวอย่างนั้นหรือ” จบประโยคนี้เสียงกรีดร้องของคนในบ้านก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของตกแตก
“ฝีมือของพวกท่านหรือไม่” อันอันย้อนถามสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยแม้ว่าในเวล
