าปกติเด็กหนุ่มทั้งสองมักจะมีรอยยิ้มอยู่เป็นนิจทว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นใครจะหารู้ได้ ว่าเขาทั้งคู่ซ่อนสิ่งใดไว้หรือไม่
“ใช่ คราแรกตอนที่พวกพี่มาสืบตามที่เจ้าบอกในตอนนั้นเราทั้งสองก็ไม่คิดอะไรมากเนื่องจากคิดว่านางเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดากระนั้นเมื่อสืบมาเรื่อย ๆ จึงได้พบว่านางมีแผนร้ายต่อเราดังนั้นก็เลยเกิดเหตุการณ์ในวันนี้ขึ้น หากว่านางเป็นคนดีเรื่องในวันนี้ก็ไม่เกิด” มู่เทาเป็นคนพูดออกมาให้น้องสาวฟัง260
“น้องเล็กเจ้าคิดว่าพวกพี่เป็นคนโหดร้ายเกินไปหรือไม่”จือฉีถามน้องสาวอย่างกังวลทั้งสีหน้าและนํ้าเสียง
“ไม่เจ้าค่ะ เรื่องนี้ถือว่านางทำตนเอง พวกพี่ไม่ต้องคิดมากหรอก ตรงนี้ไม่มีอะไรน่าดูแล้วพวกเราไปตลาดท่าเรือกันดีกว่า” คำตอบของอันอันทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
(ครั้งนี้ถือว่าได้ชดใช้ให้พวกท่านต่างหาก) นี่คือความคิดของคนตัวเล็กที่กำลังกระโดดลงมายืนบนพื้นดิน
ครึ่งชั่วยามต่อมาสามพี่น้องก็พากันมาถึงตลาดท่าเรือที่กำลังอยู่ในช่วงปรับปรุงใหม่หนิงอันกวาดตามองสถานที่กำลังก่อสร้างตรงหน้าตามที่ตนเคยแนะนำมากับบิดาอย่างพอใจ
“ดีนะที่พวกข้าเชื่อเจ้าจึงได้นำเงินมาซื้อร้านไว้ น้องเล็กเจ้าเป็นผู้หยั่งรู้อย่างนั้นหรือ” จือฉีสัพยอกน้องสาวที่กำลังมองภาพด้านหน้าด้วยรอยยิ้ม
“ความลับสวรรค์ห้ามแพร่งพรายเจ้าค่ะ” ทั้งสามหัวเราะขึ้นพร้อมกันเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของคนตัวเล็ก261
“พี่ใหญ่ พี่รองเราไปดูรอบ ๆ
