กันเถอะ ว่าจะมีตรงไหนที่พอจะทำเป็นสถานที่พักผ่อนได้” หนิงอันพูดขึ้นก่อนที่มู่เทาจะอุ้มนางกลับเข้าไปในรถม้าตามเดิม
ในขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนตัวหนิงอันก็คิดถึงถนนหนทางอันแสนจะลำบากในขณะนี้ไปด้วย‘เด็กน้อยเจ้าคิดอะไร’ เต่าตัวน้อยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนคู่พันธะไม่ปริปากตั้งแต่นั่งในรถม้า
‘ข้ากำลังคิดเรื่องถนนหากทำการปรับปรุงให้ดีมากกว่านี้ย่อมเป็นผลดีเรื่องนี้คงจะต้องให้ท่านพ่อเสนอออกไป’
‘เจ้าคิดการใหญ่อีกแล้ว’ กุยเฮยอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้
‘ไหน ๆ ข้าก็คิดจะปักหลักอยู่เมืองนี้อยู่แล้ว อะไรที่คิดว่าทำแล้วให้ความสะดวกมากขึ้นข้าก็อยากทำเท่านั้นเอง’
ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังคิดพัฒนาเมืองอยู่ทางนี้ ด้านคนทางเหนือที่กำลังเคลื่อนทัพเข้าเมืองหลวงก็ได้รับเชือกถักเหมือนกับนกที่ตนเลี้ยงเอาไว้ไม่มีผิด“น้องชายเจ้าใส่เครื่องประดับด้วยหรือข้าไม่ยักรู้มาก่อน”262
คำพูดเชิงหยอกล้อนี้ออกมาจากปากของเด็กหนุ่มผู้ที่กำลังขี่ม้านำขบวน “ข้าเห็นว่ามันดูดีก็เลยใส่เอาไว้ขอรับ”เด็กชายตีสีหน้านิ่งตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
อันอันที่ยังไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงรัชสมัยการปกครองกำลังจะเกิดเร็วขึ้นกำลังเดินดูบริเวณหาดทรายแห่งหนึ่งที่จัดว่าค่อนข้างเงียบสงบอีกทั้งยังห่างไกลจากท่าเรือมาพอสมควร
“หาดทรายขาวนํ้าทะเลสีฟ้าใส ต้นไม้เขียวชอุ่มรอบด้านสถานที่แห่งนี้น่าจะดึงดูดผู้คนไม่น้อย” อันอันรำพึง
“เจ้าชอบที่นี่อย่างนั้นหรือ” มู่เทาถามน้
