องน้อยที่ยืนกางแขนอ้าออกทั้งสองข้างไปยังนํ้าทะเลเบื้องหน้า
“ใช่เจ้าค่ะ มันสวยทีเดียว แต่ว่าการจะทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวนั้นจะต้องวางแผนให้ดีเรื่องนี้จะรีบร้อนไม่ได้” พี่ชายทั้งสองย่อมเข้าใจในสิ่งที่น้องสาวกล่าวเป็นอย่างดี
ปลายยามเซินหลังจากหนิงอันกลับมาถึงเรือน เจ้าตัวก็ยุ่งอยู่การวางแผนของตนในสิ่งนางคิดโดยไม่รู้เลยว่าแผนทุกอย่างของเด็กหญิงนั้นกว่าจะได้ลงมือทำได้จริงก็อีกสองปีต่อมา263
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เกิดจากภายในราชสำนักกำลังอยู่ในสภาวะตึงเครียดเหล่าองค์ชายกำลังอยู่ในช่วงชิงบัลลังก์
ดังนั้นการงานทุกอย่างจึงถูกระงับไม่เว้นแม้กระทั่งเมืองห่างไกลจากเมืองหลวงอย่างซานไห่
ซึ่งทางเจ้าเมืองกับหยูเจียงที่พอจะรู้เรื่องมาบ้างต่างก็พากันมีสีหน้าเคร่งเครียดกระนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่ได้บอกใครเนื่องจากยิ่งคนรู้มากอาจจะไม่ปลอดภัยดังนั้นเขาจึงทำเพียงแต่นิ่งเงียบเอาไว้ก่อน
โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ว่าแม้ตัวจะปิดแต่บุตรสาวสุดที่รักก็รู้ได้อยู่ดี แม้ว่าเวลาจะผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนก็ตามจากจดหมายของเหลียนเซียวมู่ตงที่ส่งมาเนื่องจากตัวเขาก็อยู่ในช่วงยากลำบากเช่นกัน ในตอนนี้ขุนนางทั้งหลายในเมืองหลวงต่างนั่งก้นไม่ติดเก้าอี้กันทั้งสิ้นไม่ว่าใครจะทำอะไรก็มักกลัวว่าตนจะเป็นที่จับตามองเมื่อหนิงอันได้รับจดหมายด่วนข้อความแสนสั้น กำลังผลัดเปลี่ยน นี้สีหน้าของเจ้าตัวเคร่งเครียดขึ้นทันที264
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้น
