ากอันอันรู้ความคิดนี้ นางคงจะพูดว่าพวกเจ้าช่างมโนกันได้เก่งกาจยิ่งเชือกถักไม่ได้ถูกทำขึ้นเพียงห้าเส้นเท่านั้นเนื่องจากอันอันต้องการให้พี่ ๆ ของตนด้วยส่วนเด็กที่ยังไม่เกิดเธอไม่ได้เตรียมไว้ให้ ด้วยตามความเชื่อของผู้คนควรรอให้เด็กคลอดออกมาก่อนค่อยว่ากัน240
“เส้นที่เหมือนกันทั้งห้าเป็นของน้อง ๆ ส่วนเส้นนี้เป็นของพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่ชายซาน เส้นนี้ของท่าน เส้นนี้ของพี่มู่ตานเส้นนี้ของข้า อันนี้ของเฮยเฮย และสุดท้ายคือของน้องชาย” อันอันนำเชือกถักผูกไข่มุกเส้นละสามเม็ดต่างสีสันส่งให้มู่ตานกับยงฮ่าว‘เด็กน้อยเจ้าไม่ทำให้เด็กคนนั้นด้วยหรือเขาอุตส่าห์มีนํ้าใจส่งของขวัญมาให้น้องของเจ้า รวมถึงไป๋ไป๋ด้วย’ สิ่งที่กุยเฮยพูดออกมานั้นมีเหตุผลทำให้หนิงอันคล้อยตาม‘จะว่าไปมันก็จริงถ้าอย่างนั้นข้าถักให้เหมือนกันทั้งสองเส้นเลยก็แล้วกัน’ อันอันสื่อสารกับสัตว์เทพในขณะที่ผูกเชือกถักไว้ยังลำตัวของเต่าตัวเล็กเมื่อได้ของขวัญที่ต้องการแล้วเด็กหญิงก็เดินนำพี่ทั้งสองออกไปด้านนอกซึ่งก็บังเอิญสวนกับแม่และย่าเข้าพอดี“พวกเจ้ากำลังจะไปไหน” ผู้เป็นย่าถามขึ้นอย่างสงสัย“ท่านแม่ ท่านย่า พวกข้ากำลังจะไปหาน้อง ๆ เจ้าค่ะ” คำตอบของหลานสาวไม่ผิดจากที่ผู้สูงวัยคาดไว้สักเท่าไหร่241
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ ระวังกันด้วยนะ” ผู้เป็นย่ากล่าวอนุญาต “เจ้าค่ะท่านย่า ท่านแม่ ข้ามีของให้น้องชายด้วยเป็นเชือกนำโชคที่ถักเอง” เด็กหญิงพูดขึ้
