นพร้อมกับนำสิ่งที่ตนทำไว้ออกมาเจ้าตัวรีบสวมเข้าไปยังข้อเท้าของน้องชายทันที จากนั้นเด็กทั้งสามก็พากันเดินออกไปโดยที่ผู้ก่อเรื่องอย่างอันอันนั้นไม่ได้รู้เลยว่าได้ทำให้ย่ากับแม่ตกใจอีกแล้ว“ไหนให้ย่าดูสิ่งที่พี่สาวเจ้าทำให้หน่อยสิ” ผู้เป็นย่ากล่าวสัพยอกหลานชายตัวเล็กในขณะเดียวกันก็จับขาของเจ้าตัวน้อยที่กำลังยกยิ้มอยู่ขึ้นดู “ลูกสะใภ้ เจ้าว่าสิ่งนี้ใช่ไข่มุกหรือไม่” จบคำของแม่สามีหยวนฟานก็ก้มหน้า พิจารณามองสิ่งที่ล้อมด้วยเชือกถักครั้นแล้วเมื่อนางเห็นเม็ดกลมเกลี้ยงแวววาวเนื้อดีหญิงสาวก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ “ท่านแม่เป็นมุกไม่ผิดแน่”“โอ๊ย! ข้าจะเป็นลมลูกสาวของเจ้าไม่รู้หรือว่านางรู้แต่ยังนำของมีค่าเช่นนี้มาถักเป็นเชือกนำโชคให้น้องกัน” หญิงชรายกมือลูบอกของตนป้อย ๆ242
“ข้าคิดว่านางน่าจะรู้นะเจ้าคะ ท่านจะให้ถอดออกหรือไม่” ผู้เป็นแม่ยังพูดไม่ทันจบดีบุตรในอ้อมแขนก็เบ้หน้าเบะปากร้องไห้ขึ้นเสียงดังพลางยกขาไปมา“ไม่ต้องหรอกนางคงคิดดีแล้วไม่เช่นนั้นคงไม่ทำแบบนี้ว่าแต่นางไปเอามาจากไหนก็แค่นั้นแล้วดูท่าเสี่ยวหมิงก็ถูกใจมากทีเดียวเอาไว้เมื่อเจ้าตัวกลับมาเจ้าก็ลองถามดูสักหน่อยเถอะ” จบคำของหญิงชราผู้เป็นแม่กล่อมลูกน้อยเพียงไม่นานเจ้าตัวเล็กก็เงียบเสียงลง มีเพียงหยาดนํ้าคลอให้เห็นที่ดวงตาเล็กเพียงเท่านั้นว่าเมื่อครู่เจ้าตัวร้องไห้โยเย “นั่นสิเจ้าค่ะ พอท่านพูดว่าใส่เอาไว้เหมือนเดิมเจ้าตัวเล็กก็หยุดร้องเลยท
