น้า ทว่าภายในเมืองกลับมีเรื่องที่ผิดแปลกไปเนื่องจากในเวลานี้มีพ่อค้ามากมายต่างพากันนั่งรถม้าเข้าเมืองมาไม่ขาดสาย
“ท่านเจ้าเมืองเกลือไม่มีอีกแล้วหรือ” พ่อค้าวัยกลางคนผู้หนึ่งถามขึ้นเมื่อเขาเดินทางมาแล้วพบว่าเกลือที่เมืองนี้ไม่มีให้พวกตน “หมดแล้ว หากท่านอยากได้ก็ลงชื่อสั่งจองไว้พร้อมกับเงินมัดจำ” คำพูดนี้เป็นของชายหนุ่มผู้อารักขาเจ้าเมืองนั่นเอง
หลี่เทียนยืนทำหน้าเคร่งขรึมกอดกระบี่ในมือท่าทางดุดันของเขานั้นทำให้พ่อค้าเหล่านั้นไม่กล้าพูดจาเหลวไหลมากอย่างที่ตั้งใจ251
“ท่านเจ้าเมืองราคานี้ไม่แพงไปหรือขอรับ” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งแย้ง
ครั้งนี้หยูเจียงจึงได้เป็นคนออกโรงเอง “หากท่านว่าแพงข้าคิดว่าถ้าอย่างนั้นท่านก็เสียเงินไปจ้างปาเปียว12รวมถึงจ้างคนเดินเรือเพื่อไปขนเกลือมาจากแคว้นอื่นอย่างที่เคยทำดีหรือไม่”
จบคำพูดของหยูเจียงทุกเสียงที่กำลังจะสนับสนุนคำกล่าวของพวกเดียวกันจำต้องหุบปากของตนลงอย่างสนิท
ทางด้านอันอันไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องนี้เนื่องจากตั้งแต่ที่นางได้ถักเชือกนำโชคของตนให้พี่น้องทั้งหมดเหล่าสัตว์ร้ายทั้งห้าเองก็อยากได้บ้าง นางจึงต้องถักเชือกขึ้นมาเพิ่มซึ่งได้สวมที่คอให้พวกมันทุกตัวซึ่งการทำเช่นนี้ของเจ้าตัวน้อยทำให้ผู้ที่รู้มูลค่าของไข่มุก
อย่างเช่นอาจารย์ปู่ใหญ่ของตนถึงกับออกปากสัพยอก“ศิษย์รักเจ้าช่างใจใหญ่ยิ่ง” ฉู่เกอรู้ดีว่าเจ้าตัวน้อยเข้าใจ
2 ผู้คุ้มกัน252
“มีคนให้ข้ามาเจ้าค่ะ ไ
