าดูหน้าน้องของเจ้าสิ” ลี่หมานเองก็เปลี่ยนเรื่องพูดเช่นกัน249
“ท่านย่ารองเชือกถักโชคดีนี้ข้ากับพี่สี่ และพี่มู่ตานช่วยกันถักขึ้นมาข้าจะสวมที่ข้อเท้าให้น้องทั้งสองคนได้หรือไม่”
“เหตุใดจะไม่ได้ล่ะ พวกเขาโชคดีมากที่เจ้าเป็นผู้ทำคลอดให้” ลี่หม่านรีบตอบรับพร้อมกล่าวชมเด็กหญิง
อันอันจึงได้สวมเชือกที่ตนถักใส่ให้กับน้องทั้งคู่อย่างเบามือซึ่งเชือกที่เจ้าตัวถักมาทุกเส้นนี้สามารถยืดออกได้และดึงเข้าหากันให้พอเหมาะกับผู้สวม
“สวยงามทีเดียวเสี่ยวอันเจ้าหาหินแบบนี้มาจากไหนอย่างนั้นหรือดูแล้วแปลกตาสวยงามยิ่งนัก” ลี่หม่านกล่าวชม
“มีผู้ให้มาเจ้าค่ะ” อันอันตอบโดยที่ไม่ได้บอกว่ามันคือของลํ้าค่าเพราะเกรงว่าพวกเขาจะไม่กล้ารับ
“งามมากทีเดียว เสี่ยวอันมันมีราคาหรือเปล่า” อานไท่ถามขึ้นอย่างกังวล “ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ ท่านผู้นั้นบอกว่าเขามีเยอะก็เลยให้ข้ามาดังนั้นข้าก็เลยเอามาทำเป็นเครื่องประดับให้น้อง ๆ รวมถึงพี่ ๆ ด้วย”250
คำพูดอันไร้เดียงสาของเจ้าตัวทำให้อานไท่คิดว่าคงไม่เป็นอย่างที่ตัวเองนึกกังวล “ขอบใจเจ้า ปู่แค่กลัวว่าเจ้าจะเอาของมีค่ามาให้น้องหากเป็นอย่างนั้นปู่ไม่อาจรับได้”
หนิงอันกับเด็กอีกสองคนได้แต่ส่งยิ้มออกไปเพียงเท่านั้นถึงแม้ว่ารอยยิ้มของพี่ทั้งสองจะค่อนข้างแปลกเล็กน้อยก็ตาม
และเมื่อเจออานเจิง หนิงอันก็ได้มอบเชือกถักให้เขาด้วย“พวกเรามีเหมือนกันเลยดีจริง ๆ”
เช้าวันต่อมาวันนี้ก็เป็นเหมือนกับวันก่อนห
