นกุญแจทองให้กับเด็กชายด้วย
ส่วนคนในหมู่บ้านเองก็พากันมอบของขวัญให้เจ้าตัวเล็กเช่นเดียวกัน หยูเจียงยิ้มแย้มกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานครบสามวันของบุตรชายจากใจจริง
เช้าวันต่อมาก่อนที่อันอันจะไปฝึกวิชานางจะเข้าไปหาน้องน้อยที่อยู่ห้องเดียวกับผู้เป็นย่าเนื่องจากมารดานั้นกำลังอยู่212
ในช่วงอยู่ไฟ ด้วยความเป็นห่วงหลานหญิงชราจึงได้นำมาเลี้ยงดูเองโดยมีกวนมามาคอยช่วย
หากคนตัวเล็กหิวอย่างเช่นตอนนี้ นางก็จะให้กวนมามาเป็นคนอุ้มไปหาลูกสะใภ้เพื่อให้หลานชายชายได้ดื่มนมจากอกแม่ซึ่งโชคดีที่หยวนฟานมีนํ้านมเพียงพอให้คนตัวเล็กกิน อันอันมองปากขมุบขมิบของน้องชายที่กำลังดูดนมมารดาด้วยรอยยิ้ม
“ท่านแม่น้องชายช่างน่ารัก เมื่อเขารู้ความข้าจะสอนเขาให้เป็นเด็กดี” คำพูดนี้ของหนิงอันทำให้ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างชื่นใจ
“แม่เชื่อเจ้า ว่าแต่วันนี้เจ้าไม่ไปเรียนอย่างนั้นหรือ” ผู้เป็นแม่พูดด้วยรอยยิ้มก่อนย้อนถามบุตรสาว
“แย่แล้วข้ากำลังจะสาย ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ น้องชายพี่สาวไปแล้วนะ” จบคำคนตัวเล็กก็รีบวิ่งออกจากห้องของมารดาอย่างรวดเร็ว213
หลังจากเรียนวรยุทธมาได้หลายเดือนเหล่าพี่น้องทั้งสามก็เริ่มเก่งขึ้นจนมาถึงขั้นเริ่มเรียนการต่อสู้
หลังจากจบการเรียนในครึ่งวันเช้า หนิงอันก็ไปดูแปลงผักทั้งของตนและของชาวบ้านที่ตนได้แจกเมล็ดให้มีทั้งหัวไชเท้า ผักกะหลํ่า แตงกวา พริกไทย พริกชี้ฟ้าที่ไม่รู้ว่าเจิ้นซานไปหามาจากไหน
ส่วนต้นฮวาเจียวท
