หมู่บ้านไหลชุนมีแต่คนขยัน
ปลายยามอิ๋นเวลานี้ส่วนใหญ่ชาวบ้านต่างพากันตื่นนอนเพื่อเตรียมตัวไปไร่นากันแล้วจะยกเว้นก็แต่คนบ้านหยูที่มีคนท้องคนแก่และเด็ก ยกเว้นหยูเจียงที่กำลังลืมตาตื่น
ยังไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้นจากเตียงนอนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น กระทั่งหยวนฟานเองก็ลืมตาขึ้นมาด้วยเช่นกัน
“ท่านพี่มีเสียงเคาะประตู” หญิงสาวกำลังลุกขึ้นก็ได้ถูกผู้เป็นสามีห้ามเอาไว้ “น้องหญิงนอนต่อเถอะ พี่จะออกไปดูเอง” หยูเจียงประคองภรรยารักให้นอนลงอย่างเป็นห่วงเนื่องจากภรรยาของตนในตอนนี้ท้องได้เข้าห้าเดือนแล้วนับตั้งแต่ออกเดินทางก่อนที่ตัวเขาจะลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวมส่วนอันอันแม้จะได้ยินเสียงแต่เนื่องจากเจ้าตัวขี้เกียจเกินไปที่จะลุกออกจากผ้าห่มอุ่นทำให้นางยังคงหลับตาอยู่ ‘เด็กน้อยตื่น รีบไปเปิดประตูเร็ว หาไม่บิดาเกิดตกใจขึ้นมาจะทำอย่างไร’169
หลังได้ยินคำกล่าวของสหายตัวเล็กอันอันก็เปิดเปลือกตาทันที ‘เจ้าหมายความว่ายังไง’ ‘เจ้าไปดูก็รู้เอง’ กุยเฮยปิดเนื่องจากอยากให้เด็กหญิงตกใจ
‘ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปด้วยกัน’ จบคำคนตัวเล็กก็จับเต่าตัวน้อยเข้าในอกเสื้อและเจ้าตัวก็รีบสวมรองเท้าปีนลงจากเตียงโดยที่มู่ตานผู้นอนอยู่ก็เปิดเปลือกตาขึ้นตามนาง“คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ” นํ้าเสียงงัวเงียถามผู้เป็นนายอย่างสงสัยเนื่องจากปกตินายตัวน้อยไม่เคยตื่นเวลานี้“ไปข้างนอกกันพี่มู่ตาน” หนิงอันไม่รู้จะอธิบายอย่างไรจึงได้บอกออกไปแบบนั้น ม
