ู่ตานแม้จะรู้สึกมึนงงอยู่ทว่านางก็เชื่อฟังแต่โดยดีสองเด็กหญิงพากันเดินออกจากห้องก็บังเอิญเห็นหยูเจียงเดินออกมาเช่นเดียวกัน “ท่านพ่อ” สองเท้าน้อย ๆ ของอันอันเดินเข้าไปหาบิดาทันที “เจ้าเองก็ตื่นเช่นกันหรือ” ผู้เป็นพ่อถามอย่างแปลกใจ“เจ้าค่ะ พวกเราออกไปดูกันเถอะ” อันอันกล่าวชวนเนื่องจากนางเหมือนจะได้ยินเสียงร้องของฉงฉงกับเจ้าลาย170
หยูเจียงอุ้มบุตรสาวไว้ในอ้อมแขนเดินไปด้านหน้าโดยมีรุ่ยเชา กับมู่ตานเดินตามอยู่ด้านหลัง “นายท่านให้ข้าเปิดเองขอรับ” ชายวัยกลางคนกล่าวอาสา หยูเจียงพยักหน้ารับและเมื่อประตูเปิดออก “นายท่านหลบขอรับ” พ่อบ้านรุ่ยส่งเสียงเตือนเช่นเดียวกับตัวเขาเองก็เบี่ยงกายหลบเช่นกันเสียงตุบ ๆ ดังติดกันสามครั้ง มนุษย์ตัวจ้อยทั้งสี่คนต่างพากันเบิกตากว้างมองภาพด้านหน้าอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น‘เฮยเฮยบอกข้าทีว่านี่มันอะไร’ หนิงอันรีบสื่อสารกับสัตว์เทพตัวเล็กทันทีเมื่อเห็นหมูป่าตัวใหญ่ กวางตัวขนาดกลาง และหมาในที่นอนกองกันอยู่เบื้องหน้าในสภาพคอแหว่งร่างโชกเลือด‘เจ้าถามสี่ตัวนั้นเอาเองเถอะ’ กุยเฮยบอกปัดไม่ต้องรอให้เจ้านายตัวเล็กสงสัยนาน ฉงซานผู้ที่บัดนี้มีร่างกายใหญ่กว่าหนิงอันไปแล้วก็แยกเขี้ยวส่งยิ้มออกมามันส่งเสียงงืดงาด ยกมือขึ้นตบอกของตนดังปุ ปุ ท่าทางเดียวกับผู้เป็นนายไม่ผิดเพี้ยน171
‘มันอยากให้เจ้าชม เนื่องจากผลงานการล่าสัตว์ทั้งสามตัวที่เห็นนี้เป็นผลงานของพวกมันเจ้าพอใจหรือไ
