ม่’ จบคำของกุยเฮย อันอันก็ยกยิ้มและกล่าวคำชมออกไป“พวกเจ้าเก่งมาก เอาเถอะไว้ให้สว่างกว่านี้ก่อนข้าจะตามคนให้มาชำแหละจากนั้นจะย่างเนื้อทานํ้ามันพริกฮวาเจียวให้กินดีหรือไม่”หมีกับเสือต่างพากันแสยะยิ้มนํ้าลายหยดพยักหน้าตกลงอย่างเชื่อฟัง “พวกเจ้าชอบก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ไปล้างเนื้อล้างตัวกันก่อนเถอะหากใครมาเห็นจะตกใจกับสภาพมอมแมมที่เต็มไปด้วยเลือดจากพวกเจ้า”หยูเจียงรวมถึงคนอีกสองที่ได้ยินการสนทนาก็พอจะเดาได้คร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น “คุณหนูเรื่องชำแหละเนื้อพวกนี้เอาไว้เป็นหน้าที่ของข้าเองเถอะขอรับ” พ่อบ้านวัยกลางคนกล่าวอาสา“ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะ”เมื่อพระอาทิตย์วันใหม่มาเยือนในขณะที่กลุ่มเด็ก ๆ พากันวิ่งขึ้นภูเขาพวกเขาก็เห็นชาวบ้านหลายคนต่างพากันขึ้นเขาเช่นเดียวกัน172
“ท่านอาจะไปไหนกันแต่เช้าเช่นนี้หรือเจ้าคะ” หนิงอันถามอย่างสงสัยเนื่องจากช่วงนี้เป็นฤดูเพาะปลูกดังนั้นเกลือจึงยังไม่ได้ผลิตเพิ่ม“ไปตัดไม้เพื่อมาทำกังหันนํ้าของเจ้าอย่างไรล่ะ ว่าแต่ข้าพวกเจ้าเองก็ตื่นเช้าเหมือนกันนะ ตั้งใจฝึกกันน่าดู” ชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ฮ่า ๆ เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกท่านก็ระวังตัวกันด้วยหรือหากจะต้องเข้าป่าลึกก็ให้ฉงฉงกับเจ้าลายนำไป” อันอันหัวเราะขึ้นเสียงแห้งเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าที่ตื่นเช้าก็เพราะเกรงใจอาจารย์หนุ่มก่อนที่นางจะกล่าวเตือนพวกเขาอย่างเป็นห่วงเพราะไม้ที่จะนำมาทำนั้นเด็กหญิงอยากใช
