สู้ไม่ถอย
“ในฝันเจ้าค่ะ ท่านปู่ไท่เรามาสร้างสิ่งนี้กันเถอะ หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จข้าจะอธิบายให้ท่านฟัง” คำตอบของเด็กหญิงทำให้หลินเซียวมู่ตงคิดอยากจะมะเหงกหน้าผากน้อย ๆ นั้นยิ่งนัก
ทว่าก่อนที่จะทำตามใจคิดเสียงใส ๆ ของคนตัวเล็กก็พูดขึ้นสีหน้าของนางนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ได้ เรามาลองกัน” คำพูดของชายวัยกลางคนได้นำพาความประหลาดใจให้กับเด็กชายต่างถิ่นอีกครั้ง
“ท่านอามั่นใจในตัวนางหรือขอรับ ถึงได้ไม่ปฏิเสธ”คำถามของเหลียนเซียวมู่ตงทำให้หนิงอันมองเขาด้วยดวงตาขุ่นเคือง
“คุณชายน้อยท่านยังไม่รู้อะไร ข้าจะบอกท่านให้นะคนในหมู่บ้านไหลชุนแห่งนี้ทุกคนต่างให้ความเชื่อใจในตัวเสี่ยวอันอันกันทุกคน156
สาเหตุที่มันเป็นแบบนี้พวกเราคุยไปเดินไปกันเถอะ มันค่อนข้างยาว” หลังอานไท่พูดจบคนทั้งสี่ก็พากันเดินกลับมาทางแปลงนาที่ผู้คนมากมายกำลังจับกุ้งมังกรเล็กตามเดิม
เด็กชายวัยสิบปีมีสีหน้าไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินกระนั้นเมื่อเขาลองตรองดูก็พบว่าเด็กคนนี้ไม่เพียงแต่มีเรื่องให้ชวนแปลกเท่านั้นแม้แต่ความคิดของนางก็หาได้มีใครเสมอเหมือน
เขาจึงได้ชำเลืองมองคนตัวเล็กที่ยังคงจับมือของตนอยู่ด้วยความคิดมากมาย อันอันผู้รู้สึกถึงการมองของผู้ที่มีความสูงมากกว่าตนเด็กหญิงจึงได้ยิ้มก่อนพูดอวยตัวเองออกมา“ข้าเก่งใช่ไหมล่ะ ท่านอยากชมก็พูดออกมาเถอะข้ารู้ตัวเองดี” คำพูดอันไม่อายปากของคนตัวเล็กทำให้เหลียนเซียวมู่ตงถึงกับทำหน้าไม่
