เจ้าคิดมันขึ้นมาได้ยังไง
“อันอันเด็กดี เจ้าคิดจะปลูกเองจริง ๆ เหรอ” อานไท่ถามหลานสาวตัวน้อยที่ใบหน้าหาได้ล้อเล่นในสิ่งที่ตนกล่าว
“เจ้าค่ะ ท่านปู่ไท่ตอนนี้ไม่ทราบว่ายังเหลือที่ดินเพาะปลูกตรงไหนบ้าง ข้าจะซื้อเพื่อมาทำการทดลองปลูกดูก่อนหากว่ามันได้ผลดี เราค่อยมาปรึกษาหารือกันอีกครั้ง”
คำกล่าวของเด็กหญิงไม่เพียงแต่จะนำความตกตะลึงมาให้กับคนกลุ่มนี้แม้แต่ย่าของตนที่เพิ่งจะเดินมาถึงโดยการช่วยเหลือจากลี่หมานและกวนมามา มาได้ยินเข้าก็พากันตกใจเช่นกัน
“เรื่องนี้เจ้าจะไม่ปรึกษาบิดาของเจ้าก่อนหรือ” ชายวัยกลางคนแย้ง ยังไม่ทันที่เด็กหญิงผู้เป็นคู่สนทนาจะตอบก็ได้มีนํ้าเสียงแหบแห้งของหญิงชราพูดแทรกเข้ามาแทน145
“น้องชายเรื่องนี้นางสามารถตัดสินใจได้เลย” สิ้นสุดประโยคนี้ทุกคนก็ต่างพากันมองไปยังผู้เป็นย่าของเด็กหญิงเป็นทางเดียว
“ท่านย่า” คนตัวเล็กกำลังจะโถมตัวเข้าหาผู้เป็นย่า แต่แล้ว “เจ้าหยุด” นํ้าเสียงของหญิงชรากล่าวห้ามทันที
อันอันแทบหยุดฝีเท้าของตนไว้ไม่ทันพลางก้มหน้างุดคล้ายเสียใจ ‘เฮยเฮยท่านย่าเป็นอะไร’ นํ้าเสียงของนางแฝงความเศร้า เต่าน้อยอยากจะกลอกตามองบน ‘เจ้าช่วยดูสภาพของตัวเองก่อนไหม’
จบคำพูดของเพื่อนตัวเล็ก ฉับพลันเด็กหญิงก็นึกขึ้นได้ก่อนที่นางจะเงยหน้าของตนขึ้นส่งยิ้มแห้งไปทางผู้เป็นย่า
“ดูเจ้าสิมีส่วนไหนดูได้บ้าง ข้าละอยากจะเป็นลม ช่างซนยิ่งกว่าเด็กผู้ชายเสียอีก รีบไปล้างหน้าล้างตาหรือจะกล
