ถูกเนื่องจากเขาไม่เคยเจอคนแบบนางมาก่อนเสียงหัวเราะดังขึ้นจากผู้ใหญ่ที่จับมือเล็กของคนทั้งสองพร้อมกับคำพูดที่ทำให้หนิงอันยิ้มกว้าง “เสี่ยวอันของเราเก่งที่สุด”พวกเขาต่างพูดคุยกันจนกระทั่งถึงแปลงนา
ภาพของผู้คนทั้งเด็กและผู้ใหญ่พากันยิ้มแย้มหัวเราะอย่างสนุกสนานเป็นภาพที่ผู้อยู่ท่ามกลางสนามรบและการ157
แก่งแย่งชิงดีอย่างเหลียนเซียวมู่ตงไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้เด็กชายรู้สึกสงสัย
“พวกเขามีความสุขกันมากเลยใช่ไหมล่ะ นี่แหละคือความสุขที่คนมีฐานะสูง ๆ ไม่เข้าใจ” คำพูดของหนิงอันค่อนข้างสะกิดความคิดของผู้ที่ยืนเหม่อ ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยถามผู้พูดก็วิ่งลงไปในแปลงนาเสียแล้ว
กระทั่งปลายยามเซิน ดวงอาทิตย์เบื้องบนคล้อยตํ่าลงมากซึ่งบ่งบอกได้ว่าเป็นเวลาบ่ายมากแล้ว “แค่นี้ก็พอแล้วเจ้าค่ะพวกเรานำมันไปล้างให้สะอาดเถอะ ว่าแต่ที่เรือนของใครมีฮวาเจียวบ้าง”
ทุกคนทำตามคำพูดของอันอัน แต่เมื่อได้ยินคำถามของเด็กหญิงก็เกิดความเงียบขึ้นอย่างฉับพลัน อันอันจึงรู้คำตอบได้โดยไม่ต้องมีใครพูด
ครั้นแล้วนางก็ได้ยินเสียงของคนผู้หนึ่งจึงทำให้นางหันมองไปทางเขาดวงตาสว่างวาบ “น้องเล็ก พวกเจ้าเล่นสนุกอะไรเหตุใดไม่ชวนพี่ใหญ่กับพี่รองบ้าง” จือฉีผู้ซึ่งไปทำงานให้อาจารย์แสร้งตัดพ้อ158
กระนั้นเองเมื่อเขาได้มองเห็นดวงตาของผู้เป็นน้อง เด็กหนุ่มก็รู้สึกเสียวสันหลังพิกลและกำลังจะชิ่งหนีอันอันผู้รู้ความคิดของเขาจึงได้ดึงชายเสื้อของผู้เป็นพี
