่กำไว้แน่น
“พี่ใหญ่เจ้าขา ท่านอยากกินของอร่อยหรือไม่” นํ้าเสียงของคนพูดเรียกเขาหวานหยดยานคางจือฉีพยักหน้าและก็ส่ายหน้า (นางคงไม่คิดจะให้ข้าทำอะไรประหลาดหรอกใช่ไหม) เด็กหนุ่มคิดอย่างหวาดหวั่น
“น้องเล็กเจ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะอย่าได้ทำนํ้าเสียงเยี่ยงนี้เลยพี่ไม่ใคร่สบายใจ” จบคำของเด็กหนุ่มหนิงอันก็ปล่อยชายเสื้อของเขาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง “ข้าอยากให้ท่านเข้าเมืองไปหาซื้อฮวาเจียวมาให้หน่อยเจ้าค่ะ ไม่ว่าราคาจะแพงเท่าไหร่ก็ซื้อมา”
“ฮวาเจียวนี่คือของอร่อยที่เจ้าว่าอย่างนั้นหรือ” จือฉีผ่อนลมหายใจย้อนถามอย่างกังขา
“พี่ใหญ่ไปซื้อมาเถอะ รีบไปรีบมานะเจ้าคะ จากนั้นท่านก็จะรู้เอง” อันอันทิ้งคำพูดเอาไว้เป็นปริศนา159
“ได้ เจ้ารอข้าไม่นานหรอก หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง” หลังคำพูดนี้จบลงจือฉีก็รีบวิ่งไปหาม้าของต้นเพื่อขี่เข้าเมืองอย่างรวดเร็ว
ภายในตัวเมืองเด็กหนุ่มใช้เวลาในการหาฮวาเจียวอยู่นานอีกทั้งราคายังแพงมากอีกด้วยในราคาครึ่งชั่งเขาใช้เงินไปมากถึงหนึ่งตำลึง
“แพงเกินไปแล้ว” เด็กหนุ่มบ่น เมื่อได้ของที่ต้องการมาอยู่ในมือ เจ้าตัวก็รีบควบม้ากลับมายังหมู่บ้านอย่างไม่รอช้าซึ่งตอนนี้ทุกคนกำลังมารวมตัวกันกึ่งกลางหมู่บ้าน ใต้ต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ที่กำลังผลิใบหลังจากล้างเนื้อล้างตัวและเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเรียบร้อย
ผู้คนทั้งหญิง ชาย คนแก่และเด็กต่างมารวมกันเหมือนว่าหมู่บ้านแห่งนี้กำลังมีงานเลี้ยงโดยมีคนตัวเล
