็กเป็นศูนย์กลาง
“ศิษย์รักเจ้าแน่ใจว่าเจ้าตัวเล็กนี่กินได้แน่ยังงั้นหรือ” ฉู่เกอผู้ที่ถูกตามตัวมาภายหลังกับสองปู่หลานต่างมองไปยังสิ่งที่เรียกว่ากุ้งมังกรน้อยอย่างให้ความสนใจ160
“อาจารย์ปู่มีสิ่งใดบ้างที่ศิษย์คนนี้ทำให้ท่านต้องผิดหวัง”อันอันคุยโวพลางยืดอกเล็ก ๆ ของตนขึ้นอย่างมั่นใจซึ่งท่าทางของนางนั้นได้เรียกเสียงหัวเราะจากผู้คนที่อยู่รายล้อม
“พี่ใหญ่กลับมาแล้ว” เสียงของมู่เทาพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้า ทำให้ทุกชีวิตต่างมองไปยังผู้ที่อยู่หลังม้าเป็นทางเดียว
“หยุด” จือฉีบังคับม้าให้หยุดลง เมื่อสายตาของเด็กหนุ่มปะทะเข้ากับคนมากมายเจ้าตัวก็รู้สึกเก้อเขิน “พวกท่านมองข้าทำไมหรือขอรับ”
และเขาก็เข้าใจเมื่อได้ยินคำถามจากผู้เป็นน้องเล็ก “พี่ใหญ่ท่านได้มันมาหรือไม่” หนิงอันถามอย่างคาดหวังว่าจะได้คำตอบที่ดี
“ได้แต่ทั้งเมืองมีขายอยู่ร้านเดียวอีกทั้งราคาก็แพงมาก”จือฉีตอบพร้อมกับยื่นห่อที่ตัวเองถืออยู่ออกไป
“ขอขอบคุณที่ทำงานหนักนะเจ้าคะ ท่านรอกินของอร่อยได้เลย” จบคำของหนิงอันก็ได้มีรถม้าวิ่งเข้ามาซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือหยูเจียงบิดาของเจ้าตัวนั่นเอง161
“ท่านพ่อ” คนตัวเล็กส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มผู้กำลังลงจากรถม้า และเมื่อเขาลงจากบันไดมาได้ เจ้าตัวก็เดินไปหาบุตรตัวน้อยพลางมองชาวบ้านมากมายสีหน้ามีคำถาม
“หลานเจียงเจ้ากลับมาแล้ว” อานไท่กล่าวทักพร้อมรอยยิ้ม
“ขอรับ ท่านอาไม่ทราบว่าเกิดอะไ
