รขึ้นหรือขอรับเหตุใดทุกคนจึงได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่” คำถามของชายหนุ่มทำให้คนเหล่านั้นมองมาทางคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อพร้อมกัน
หนิงอันได้แต่ยกยิ้มให้เขา “ท่านพ่อวางข้าลงก่อน” คนตัวเล็กพูด จากนั้นเจ้าตัวก็เดินไปหยิบตัวเอกของงานมาให้บิดาดู
“มันคือตัวอะไรอย่างนั้นหรือ” คำถามของหยูเจียงไม่ต่างจากคนทั่วไป “เจ้านี่เรียกว่ากุ้งมังกรเล็ก ข้าจะนำมาทำของอร่อย”
“มันกินได้อย่างนั้นหรือพ่อเห็นว่าตัวมันไม่ใหญ่เท่าไหร่นักจะมีเนื้อสักเท่าไหร่เชียว” หยูเจียงถามขึ้นสีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน162
“หากท่านได้ลองก็จะรู้เองเจ้าค่ะ” จบคำอันอันก็เดินไปทางด้านหญิงต่างวัยที่กำลังเตรียมวัตถุดิบตามที่ตนบอกและหลังจากนั้นขั้นตอนของการทำกุ้งมังกรน้อยพิโรธก็เริ่มขึ้น(ข้าขอยืมชื่อมาใช้หน่อยนะเจ้าคะ) อันอันคิด
อันอันไม่ได้เป็นผู้ลงมือเองนางทำเพียงบอกเท่านั้นว่าจะต้องทำอย่างไร “ท่านย่ารองผัดฮวาเจียวให้หอมเลยเจ้าค่ะเคี่ยวไปเรื่อย ๆ นะเจ้าคะพอนํ้ามันเริ่มมีสีแดงท่านก็ใส่ขิงลงไปเลย จากนั้นก็ตามด้วยเจ้าตัวนี้”
หญิงสาวต่างวัยทุกคนต่างทำตามคำแนะนำของเด็กหญิงกระทั่งในตอนนี้พวกเขาต่างได้กลิ่นหอมฉุนจากพริกทำให้หลายคนพากันจาม กระนั้นพวกเขาก็ยังคงรออย่างใจจดจ่อ
“อันอันใช้ได้หรือยัง” ลี่หม่านถามหลานสาวที่กำลังเดินไปทางนั้นทีทางโน้นที เมื่อสองเท้าของเจ้าตัวเดินกลับมาหา“ใช้ได้แล้วเจ้าค่ะ”
จบคำนี้เมื่อถึงเวลากินคนตัวเล็ก
