นพ่อและเมื่อหนิงอันเดินมาเห็นธารนํ้าเบื้องหน้าแล้ว คนตัวเล็กก็มองซ้ายแลขวาเพื่อหาพื้นที่แห้ง “ท่านปู่มากับข้าทางนี้สักครู่เถอะ” เจ้าตัวน้อยพูดอานไท่จึงได้จับมือน้อยของคนตัวเล็กไปยังที่นางต้องการอันอันจึงได้นั่งยองตรงหน้าพื้นดินที่แห้งนั้นก่อนที่เจ้าตัวจะร่างภาพบางอย่างขึ้นท่ามกลางดวงตาทั้งสามคู่ที่มองการ154
กระทำของนางอย่างมึนงง ใช้เวลาเพียงไม่นานสิ่งที่เด็กหญิงวาดก็ปรากฏออกมา“ท่านปู่เคยเห็นสิ่งนี้หรือไม่” คำถามของคนตัวเล็กทำให้อานไท่ส่ายหัว เช่นเดียวกับอีกสองคนเมื่อเห็นสายตาแห่งคำถามของชายวัยกลางคน “มันคืออะไรอย่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงเป็นผู้ถาม“มันเรียกว่ากังหันนํ้าเจ้าค่ะ เราสามารถใช้สิ่งนี้ผันนํ้าเข้านาได้” จบคำพูดของเจ้าตัวทำให้เกิดความเงียบขึ้นสีหน้าของพวกเขามองไปยังภาพที่ถูกวาดอย่างไร้ค่านั้นราวกับของลํ้าค่าขึ้นมาทันที“หากเป็นจริงข้าอยากรู้ยิ่งนักว่าเจ้าคิดมันขึ้นมาได้ยังไง”คำพูดนี้ดังออกมาจากปากเด็กชายวัยสิบขวบที่มั่นใจว่าไม่เคยเห็นสิ่งนี้บนแผ่นดินอย่างแน่นอน155
