นั่นแหละ หากเจ้าไปก็น่าจะเจอว่าแต่ร่างกายของคุณชายตงจะไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่” หยวนฟานเลือกใช้คำเรียกขานเช่นนี้หนิงอันยังไม่ทันเป็นผู้ตอบนํ้าเสียงของเด็กชายผู้มาด้วยกันก็ดังขึ้นเสียก่อน “เรียนท่านน้าร่างกายของข้าตั้งแต่ได้หมอน้อยหยูรักษาอาการก็ดีขึ้นมากแล้วขอรับ”“คุณชายอย่าเรียกอันอันว่าหมอน้อยเลย นางเพิ่งจะเริ่มศึกษาได้ไม่นานการที่นางรักษาอาการของคุณชายได้ก็นับว่าเป็น137
เรื่องดีแล้ว” แม้หยวนฟานจะรู้สึกดีใจที่มีคนยกย่องบุตรสาวกระนั้นนางก็ยังคงกล่าวแบบถ่อมตน“ได้ขอรับ ท่านน้าเองก็เรียกข้าว่ามู่ตงหรือเสี่ยวตงเถอะขอรับ อย่าเรียกคุณชายเลย” เหลียนเซียวมู่ตงตอบรับพร้อมกับบอกให้แม่ของคนตัวเล็กแก้ไขคำเรียกขานของตนใหม่อย่างสนิทสนมแทนอันอันเมื่อเห็นว่าตนอยู่ตรงนี้นานจนเกินไปแล้วเจ้าตัวจึงได้เอ่ยปากขึ้นเพื่อชวนคนร่างสูงกว่าตัวให้เดินไปด้วยกันยังจุดหมายแรก“พี่ชายพวกเราไปทุ่งนากันเถอะ” คำชวนของคนตัวเล็กทำให้ผู้ที่กำลังมองการต้มไขผึ้งอย่างสนใจหันมามองเจ้าตัว“อืม” เขาตอบรับและหลังจากบอกลาหญิงสาวที่อยู่ในที่แห่งนี้แล้วคนทั้งคู่ก็เดินเคียงกันออกไป“เรื่องการจัดตั้งชมรมสตรีเป็นเจ้าคิดขึ้นมาอย่างนั้นหรืออีกทั้งยังหางานให้พวกนางทำด้วย” เด็กชายร่างสูงถามขึ้นกับคนข้างตัวที่กำลังเดินฮัมเพลงในคอที่ตนไม่เคยได้ยินทว่าก็ฟังไพเราะดี138
“ใช่เจ้าค่ะ” เด็กหญิงตอบรับตามตรง“เพราะเหตุใดอย่างนั้นหรือที่ข้าถามเช่นนี้เป
