งอายของเจ้าตัว “อันอันว่าแต่เจ้าพาใครมาด้วยอย่างนั้นหรือ” สตรีคนหนึ่งถามขึ้นเนื่องจากพวกนางในที่นี้135
รวมถึงมารดากับย่าของคนตัวเล็กก็ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าเด็กชายเหมือนกัน
“พี่ชายคนนี้เป็นคนป่วยของข้าเจ้าค่ะ เขามีชื่อว่ามู่ตงเป็นหลานของท่านอาเผย” เด็กหญิงแนะนำเด็กชายอย่างที่ผู้เป็นอาจารย์แนะนำ
“เป็นหลานท่านเผยนี่เองถึงว่าดูสง่างามไม่แพ้กันทีเดียวยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ หากขาดเหลืออะไรก็มาบอกกับพวกเราได้นะ” นํ้าเสียงอันจริงใจของสตรีคนนี้รวมถึงรอยยิ้มของผู้ที่อยู่รายล้อมทำให้ผู้ที่มีแต่คนยำเกรงถึงฐานะของตนรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยเพราะไม่เคยมีใครมองเขาอย่างผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กแบบนี้มาก่อน“คารวะทุกท่านขอรับ” เด็กชายประสานมือกล่าวทักทายออกมาโดยไม่ถือตัวหยวนฟานมองเด็กชายตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนที่นางจะรู้สึกว่าเด็กคนนี้รวมถึงเครื่องแต่งกายของเขานั้นดูค่อนข้าง136
มีราคา หากเทียบกับการแต่งกายของยงเผยกระนั้นเมื่อเขาไม่ต้องการพูดนางก็ไม่คิดถามให้คนลำบากใจ“อันอันเจ้าจะพาพี่ชายคนใหม่ไปที่ไหนหรือตั้งใจมาที่นี่เพียงเท่านั้น” หยวนฟานเอ่ยปากถามลูกสาวตัวน้อยที่กำลังเดินเคียงข้างเด็กชายร่างสูงในการอธิบายถึงสิ่งที่พวกนางกำลังทำ“ข้าว่าจะพาเขาไปทุ่งนาเจ้าค่ะ ให้พี่ชายได้เปิดหูเปิดตาดูชาวบ้านทำนา ท่านแม่ว่าแต่ท่านย่าไปไหนละเจ้าคะ” คนตัวเล็กตอบคำถามแม่ของตนพร้อมกับถามถึงย่าผู้ชรา“อยู่ที่ทุ่งนากับย่ารองของเจ้า
