ลมหายใจออกมา (รอดตัวไป เจ้าสิเป็นเด็กจริงอย่างนั้นหรือช่างจับผิดข้ายิ่ง) นี่คือความคิดของเจ้าตัว“ท่านหยุดหัวเราะได้แล้วพวกเราเดินถึงทุ่งนาแล้วเห็นคนเหล่านั้นหรือไม่พวกเขากำลังหาบนํ้าเข้านากันอยู่” หนิงอันพูดขัดอย่างหน้ามุ่ย140
“ข้าหยุดแล้ว เจ้าอย่าทำหน้าเช่นนี้” คนพูดยังคงเจือแววขบขัน หนิงอันทำเพียงมองผ่านก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหนีไปตามคันนาทิ้งให้คนอายุมากกว่าตนเร่งฝีเท้าตาม“เสี่ยวอันอันเดินระวังนะมันค่อนข้างลื่น” จบคำเตือนของอานไท่ก็ได้มีคนลื่นตกลงในนาที่เตรียมดินไว้เสียแล้วเสียงร้องดังมาจากด้านหลังคนตัวเล็กที่กำลังจะตอบรับคำเตือน ทำให้หนิงอันหันกลับไปมองก่อนที่นางจะหัวเราะออกมาบ้างเมื่อเห็นสภาพอันเลอะเทอะเปรอะเปื้อนของเด็กชายหน้าหวานที่ตอนนี้ตามตัวและใบหน้ามีคราบดินดำ ๆ เต็มไปหมดกระนั้นนางก็ยื่นมือเล็กของตนออกไปด้วยความที่เหลียนเซียวมู่ตงอยากแกล้งคนตัวเล็กดังนั้นเขาจึงได้ดึงนางให้ตกลงมาด้วย “ทะ..ท่าน อยากเล่นดินใช่ไหม ได้” จบคำเจ้าตัวก็กำดินขึ้นไปป้ายหน้าของผู้ที่ฉุดตนลงมา141
หากคนสนิทรวมถึงพี่ชายที่เขานับถือ มาเห็นภาพนี้รับรองได้ว่าไม่มีใครเชื่อสายตาเป็นแน่ ที่จะเห็นคนรักสะอาดอีกทั้งมักทำตัวเป็นผู้ใหญ่ผิดอายุจะมาเล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ แบบนี้ส่วนผู้ใหญ่ที่เห็นเด็กทั้งคู่ลื่นตกลงไปในท้องนาก็พากันวิ่งมาดูด้วยความตกใจ “พวกเจ้านี่นะ รีบขึ้นมาเถอะตัวเลอะไปหมดแล้ว” อานไท่พูดขึ้นอย่างโล่งใจที
