เปิดเผยความจริงโดยไม่ตั้งใจ
ยามโหย่ว สรุปว่าวันนี้เจ้าตัวน้อยอันอันก็ไม่ได้ไปดูที่นาตามที่ตั้งใจไว้เนื่องจากต้องย้อนมาจัดยาบำรุงครรภ์ให้กับแม่ ๆทั้งห้าก่อนโดยมีสามีของหญิงสาวเป็นผู้มารับยากับเจ้าตัวที่เรือนของอาจารย์ปู่รอง
จากนั้นผู้เป็นอาจารย์ก็เรียกใช้งานนางสารพัดทำให้คนตัวเล็กยุ่งจนหัวหมุน “ศิษย์น้อยเจ้าเตรียมยาให้คนป่วยพร้อมหรือยัง” เสียงแหบของอาจารย์ชราตะโกนถามขึ้นอยู่ด้านนอก
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะยกออกไปให้เขาเดี๋ยวนี้แหละ” หนิงอันเดินสาวเท้าของตนออกมาพร้อมกับถาดยาที่ยังคงมีไอความร้อนสีขาวให้เห็น
“รีบเอาไปให้เขากินเสียเถอะ” ฉู่เกอบอกก่อนที่เขาจะอ้าปากคล้ายเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ยอมพูด
“อาจารย์มีอะไรหรือเจ้าคะ” อันอันเป็นฝ่ายถามออกมาเองด้วยความฉงน118
“อาจารย์อยากรู้ว่าเหล้าที่เจ้าหมักไว้นั้นได้ที่หรือยัง” คนตัวเล็กหรี่ตามองผู้เป็นอาจารย์อย่างครุ่นคิด (มิน่าล่ะท่านถึงได้ให้ข้าอยู่ตั้งแต่บ่าย) ฉู่เกอเมื่อเห็นสายตาของศิษย์ตัวน้อย
“ข้าแค่จะชิมให้เจ้าอย่างไรเล่า ว่ามันมีรสชาติเช่นไรพอจะขายได้หรือไม่” คำแก้ตัวของชายชราฟังดูไม่ขึ้นเท่าไหร่นักกระนั้นอันอันก็พยักหน้าพร้อมกับลากเสียงยาว “อ๋อเป็นเช่นนี้นี่เอง”
ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะเดินทิ้งอาจารย์เอาไว้เบื้องหลังโดยไม่ตอบคำถาม ฉู่เกอจึงได้แต่มองแผ่นหลังของศิษย์ตัวน้อยสีหน้าเต็มไปด้วยความฉงนภายในห้องของคนป่วย “พี่ชายดื่มยาเจ้าค่ะ” หนิง
