อันวางยาลงบนโต๊ะพร้อมกับบอกเด็กชายที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนเอาหลังพิงหัวเตียงอ่านตำราแสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาภายในห้องตกกระทบร่างของเขาทำให้หนิงอันอดที่จะชื่นชมความงามตรงหน้าไม่ได้อย่างพอใจ (อายุน้อยยังงามถึงเพียงนี้หากโตขึ้นจะรูปงามขนาดไหน)119
“เจ้าเหม่ออะไร” เหลียนเซียวมู่ตงถามคนตัวเล็กที่ยืนมองมาทางตนอย่างไม่เข้าใจ “ข้าแค่คิดว่าท่านอายุแค่นี้ยังรูปงามเกรงว่าหากโตขึ้นคงจะเป็นที่หมายปองของสตรีทั่วหล้า ดังนั้นอย่าได้แย่งชิงกับสตรีของผู้อื่นนะเจ้าคะ หากใครผู้นั้นรักท่านจริงนางจะไม่หลอกใช้ท่าน”คำพูดของเด็กวัยสี่ขวบทำให้เด็กชายวัยสิบปีคิ้วกระตุกถึงสองครั้ง “เหลวไหลเจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ ไม่ใช่สิเจ้าจะแก่แดดเกินไปแล้ว” เหลียนเซียวมู่ตงพูดเสียงดังด้วยใบหน้าแดงกํ่า“พี่ชายท่านอย่าโกรธข้าเลย ข้าเพียงเตือนท่านอย่างหวังดีนะเจ้าคะ สตรีทุกคนไม่ใช่ว่าจะอ่อนหวานตามที่แสดงให้เห็นเสมอไป บางคนนางอาจจะเป็นดอกบัวขาวมาหลอกใช้ท่านก็ได้เอาล่ะข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ขอเชิญท่านดื่มยาตามสบาย” เมื่อเห็นสีหน้าของคู่สนทนา อันอันจึงรีบจบคำพูดตนพร้อมกับรีบหาตัวรอดจากบรรยากาศอันแสนอึดอัดนี้ทันที
คล้อยหลังคนตัวเล็กออกจากห้องไปแล้ว ผู้เป็นเจ้าของห้องก็ยกชามยาขึ้นมาเป่าก่อนที่จะยกดื่มรวดเดียวหมด ในตอนนี้120
ความขมของหวงเหลียนก็หาได้ทำให้เขาคลายอารมณ์โกรธลงได้ไม่
(เด็กตัวแสบ อะไรทำให้นางคิดว่าในอนาคตข้าคุณ
