ชายน้อยผู้สืบทอดตำแหน่งจวนกั๋วกงจะไปแย่งสตรีของคนอื่น ข้าผู้นี้จะสิ้นไร้ถึงขนาดดูมารยาของสตรีไม่ออกจริง ๆ อย่างนั้นหรือทั้ง ๆที่ข้าอยู่กับสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่เกิด ดีที่ว่าท่านพ่อของข้าไม่มีบุตรกับสตรีพวกนั้นเพิ่ม)
“ยิ่งคิดยิ่งโมโห” คุณชายน้อยแห่งจวนกั๋วกงกระแทกชามลงบนโต๊ะพร้อมกับสบถออกมา
ส่วนคนตัวเล็กนั้นหลังจากทิ้งคำเตือนแบบอ้อม ๆ เอาไว้แล้ว เจ้าตัวก็รีบเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากลานบ้านของผู้เป็นอาจารย์อย่างรวดเร็ว
สองเท้าของคนตัวเล็กเดินมาหยุดยืนอยู่ทางลงห้องใต้ดินที่นางได้ทำการหมักสุราจากผลเย่จื่อเอาไว้ ‘เฮยเฮยเจ้าดื่มสุราได้ไหมวันนี้เราจะมาลองดูกันว่าเหล้าที่ข้าหมักไว้จะมีรสชาติดีหรือไม่’121
‘ยังไงก็ต้องดี เจ้าเชื่อข้าเถอะใช้นํ้าตกสวรรค์ของข้าในการหมักจะแย่ได้อย่างไร’ คำกล่าวของเต่าตัวน้อยนั้นไม่เกินจริงเนื่องจากเวลานี้หลังจากที่อันอันเปิดฝาของไหใบขนาดกลางออก
กลิ่นหอมหวานชวนลิ้มลองก็ตีเข้าจมูกของตน “อ่ามันช่างหอมหวานน่าลิ้มลอง เราลองกันสักหน่อยไหม” จบคำเต่าตัวน้อยก็ผงกหัวเล็ก ๆ เป็นการเห็นด้วย
“เราไปนั่งใต้ต้นดอกเหมยข้างเรือนเถอะ บรรยากาศตรงนั้นชวนรํ่าสุรายิ่ง” ผู้พูดได้หลงลืมไปแล้วว่าอายุของตนนั้นคือเท่าไหร่กอดสุราไหนั้นไว้แนบอก
ส่วนเต่าเทพตัวน้อยที่ไม่ได้ลิ้มรสสุรามานานก็ไม่คิดห้ามปราม ดังนั้นทั้งคนทั้งเต่าในยามนี้ “เฮยเฮยสุราของพวกเราอร่อยจริง ๆ อึก” เสียงยานคางของเจ้าตัวที่กำล
