ังนอนหมอบอยู่กับโต๊ะใบหน้าแดงปลั่งกล่าวอย่างเคลิบเคลิ้ม
กระทั่งได้ยินเสียงเรียก “อันอัน” นํ้าเสียงหวานใสของหญิงสาวผู้เป็นแม่ตะโกนหาลูกน้อยเมื่อนางกลับมาถึงเรือนแล้วยังไม่พบคนตัวเล็กเช่นเดียวกับผู้เป็นย่าและพ่อรวมถึงคนในบ้านอีกหลายคน122
“ท่านแม่ข้าอยู่นี่” นํ้าเสียงยานคางของผู้เป็นบุตรตอบกลับฟังดูอู้อี้ทำให้คนในครอบครัวพากันเดินมายังต้นเสียงทันที
“โอ๊ย! ข้าอยากจะบ้าตายกลิ่นสุรานี่มันอะไรกัน รอให้นางตื่นก่อนเถอะข้าจะต้องสั่งสอนนางสักหน่อยแล้วมีอย่างที่ไหนเป็นเด็กเป็นเล็กริอ่านดื่มสุราจนเมามาย ลูกเจียงเจ้าไปอุ้มนางขึ้นมาเร็วเข้ามานอนตรงนี้หากเจ็บไข้ขึ้นมาจะยิ่งลำบาก” แม้ว่าหญิงชราปากจะบ่นกระนั้นนางก็ยังคงห่วงใยในตัวของผู้เป็นหลาน
แม้ว่าเจ้าตัวจะคล้ายไม่มีสติแต่ก็ยังพอรู้ตัวอยู่บ้างกล่าว“ท่านพ่อ เฮยเฮย” เด็กหญิงงึมงัมหยูเจียงได้แต่ถอนใจ “มู่ตานเจ้าอุ้มเจ้าตัวเล็กนั่นไปด้วย”
“เจ้าค่ะ กุยเฮยไปกับข้านะ” มู่ตานพูดในขณะอุ้มเต่าตัวน้อยแนบอก กุยเฮยเหลือบตามองเด็กหญิงคุ้นหน้าพร้อมกับผงกหัวของตนลง
“เต่าตัวนี้ฉลาดเหมือนเจ้าของไม่มีผิดอีกทั้งยังขี้เมาเหมือนกันอีกด้วย” เสียงเนิบของหญิงชราจะว่าชมก็ไม่เชิงจะว่าตำหนิก็ไม่ใช่ส่ายหน้าให้กับทั้งหลานและสัตว์เลี้ยง123
ภายในห้องนอนของอันอันหลังจากผู้เป็นพ่อวางร่างเล็กของผู้เป็นบุตรนอนลงบนเตียงรวมถึงจัดแจงห่มผ้าให้เจ้าตัวน้อยอย่างเอาใจใส่
“ท่านพี่ให้ข้าเช็ด
