หน้าเช็ดตาให้ลูกสักหน่อยเถอะเจ้าคะ”หยวนฟานเขยิบตัวเข้าไปนั่งใกล้ตัวของบุตรสาวพลางบิดผ้าในมือก่อนเช็ดใบหน้าของคนที่กำลังนอนทำปากขมุบขมิบ
“เฮยเฮย สุราของพวกเราอร่อยจริง ๆ ชนแก้วกันเถอะ”คำพูดของคนตัวเล็กทำให้เต่าตัวน้อยที่ถูกวางอยู่ข้างกันเงยหน้ามองสหาย “ใช่ข้าชื่นชอบยิ่งนัก”
จบคำของเต่าตัวน้อยทำให้ผ้าในมือของหยวนฟานก็ถูกลืม เช่นเดียวกับหยูเจียงที่มองไปยังเต่าตัวน้อยสีดำสนิทสลับกับใบหน้าของบุตรสาวด้วยความตื่นตระหนก
“ลูกเจียง เจ้าไปปิดประตู บอกให้ทุกคนกลับบ้านไปด้วยอย่าลืมขอบคุณพวกเขาด้วยนะ” หญิงชราพูดขึ้นอย่างตกใจไม่แพ้กันพลางคิดว่าโชคดีที่กวนมามาไม่ได้เดินตามตนเข้ามาไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่านางจะตอบออกไปว่าอย่างไร124
หยูเจียงรีบทำตามคำสั่งของมารดาแต่โดยดี กระทั่งหนึ่งเค่อต่อมาชายหนุ่มก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องของผู้เป็นบุตร
“ท่านแม่พวกเราไม่ได้หูฝาดกันใช่หรือไม่” หยูเจียงเป็นผู้ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน
“เรื่องนี้ลองอีกครั้งก็รู้ไม่ใช่หรือ” คำพูดนี้ทำให้หยูเจียงกลืนนํ้าลายลงคอพร้อมกับมองไปยังเต่าตัวน้อย “กุยเฮยเจ้าพูดได้อย่างนั้นหรือ” คำถามนี้แม้ว่าอาจจะดูเหลวไหล
ครั้นแล้วคนทั้งสามต่างก็นิ่งค้าง “ใช่” เต่าตัวน้อยเงยหน้ามองบิดาของสหายคู่พันธะตอบนํ้าเสียงอ้อแอ้
“ทะ..ท่านแม่พวกเราจะทำยังไงดีจะ..เจ้าคะ เต่าตัวนี้จะเป็นปีศาจไหมแล้วมันจะทำอันตรายอันอันหรือไม่” หยวนฟานพูดขึ้นอย่างหวาดกลัวทว่าสำ
