บทที่ 192 – แคลงใจ (2)
ซอลจีฮูได้ร้องออกมาจนสุดเสียง จากภายนอกแล้วเขาดูสิ้นหวังมากจนทุกๆคนที่ผ่านทางมองมาที่เขาด้วยความสงสาร
‘เธอไม่อยู่หรอ?’
แต่แล้วเมื่อเขาแนบหูเข้ากับประตู เชาก็เริ่มมีความหวังขึ้นมา และในตอนนั้นเอง…
ตึง! เคร๊ง! เสียงของบางอย่างกลิ้งและตกได้ดังออกมาจากข้างใน พร้อมกับเสียงเท้าที่เร่งรีบ จากนั้นประตูก็ถูกเปิดขึ้นมา
“จีฮู”
ซอยูฮุยได้วิ่งออกมาด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน
“มีอะไรหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงที่เป็นกังวลของเธอได้ทำให้ซอลจีฮูได้กลั้นคำถามเอาไว้ เขาได้แต่เกาหัวและพูดออกมา
“โอ้ ไม่มีอะไรครับ ผมก็แค่อยากจะเห็นพี่สาว…”
“อะไรนะ?”
หน้าผากอันหมดจดของซอยูฮุยได้ขมวดขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยกมือทาบลงและถอนหายใจออกมา
“ฟู่วว… ฉันคิดว่ามีเรื่องอะไรซะอีก…”
‘อย่างที่คิดเลย’
เมื่อเห็นซอยูฮุยอยู่ที่บ้าน ซอลจีฮูก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ในอีกด้านหนึ่งเขาก็สงสัยเช่นกัน ซอยูฮุยคงต้องรีบวิ่งออกมา แต่ว่าจากลมหายใจหอบหนักของเธอ และหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆน้อยเธอ มันเหมือนกับว่าเธอได้วิ่งเต็มแรงให้มาถึงที่นี่
“ขอโทษครับ”
“อ่า ไม่เป็นไรหรอก นายไม่ได้รู้สึกป่วยหรืออะไรใช่ไหม?”
“ไม่ครับ”
“ดีแล้วล่ะ…”
จากนั้นซอยูฮุยก็บีบแก้มของซอลจีฮูที่กำลังทำอะไรไม่ถูกอยู่
“ชิ เจ้าเด็กดื้อ นายนี่คิดแต่จะเล่นอะไรแผลงๆนะ รู้ไหมว่าระหว่างกำลังทำความสะอาดอยู่ ฉันตกใจมากขนาดไหนกัน?”
‘ทำความสะ
