่านปู่ของข้ากำลังอยากพบตัวเจ้าอยู่พอดี” เจิ้นซานเป็นผู้ตอบพร้อมกับพูดถึง87
ในเรื่องปู่ของตนออกมา “อย่างนั้นหรือเจ้าคะ ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์ปู่รองมีอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือ พี่ชายรู้หรือไม่”“เรื่องแท่นพิมพ์ของเจ้านั่นแหละ” เสียงแหบพร่าของชายชราผู้ที่เดินออกมากับลูกศิษย์กลุ่มใหญ่พูดขึ้นเมื่อได้ยินคำถามของเจ้าตัวเล็กหนิงอันมีสีหน้ามึนงง “ว่าแต่เจ้ากำลังจะไปไหนหากว่างก็เข้ามาคุยกันแต่ถ้าหากไม่ก็เอาไว้วันพรุ่งเจ้าค่อยมาหาข้า” เจิ้นเผิงพูดหลังจากเห็นใบหน้าของศิษย์น้อย“ตอนนี้ข้ากำลังจะขึ้นภูเขาเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นเป็นวันพรุ่งข้าจะไปหาอาจารย์ปู่รองนะเจ้าคะ” จบคำของเด็กหญิงพี่ต่างวัยทั้งสี่ก็หันไปมองนางพร้อมกัน “พวกท่านไปด้วยก็ได้” หนิงอันออกปากเมื่อเห็นสายตาของพวกเขา“ถ้าอย่างนั้นก็วันพรุ่ง เสี่ยวซานหากเจ้าจะไปกับน้อง ๆ ปู่ก็ไม่ว่า แต่เจ้าต้องคอยดูแลพวกเขาด้วยนะเพราะแต่ละคนอายุน้อยกว่าเจ้าทั้งสิ้น” ซุยเจิ้นเผิงพยักหน้าพูดกับเด็กหญิงก่อนจะหันมาสนทนากับผู้เป็นหลาน88
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ” จบคำของหลานชายก็มีเสียงของฉู่เกอดังขึ้น “เจ้าแก่ไม่ไปด้วยกันหรืออันอันจะพาไปยังนํ้าเค็ม” จบคำนี้ทำให้ดวงตาของเจิ้นเผิงสว่างวาบ“ไปด้วยก็ได้ดีเหมือนกันมีเราสองคนไปด้วยจะได้คอยดูเด็ก ๆ ได้อย่างทั่วถึง” ซุยเจิ้นเผิงผู้อยากไปอยู่ก่อนแล้วเพียงแต่รอคำชวนรีบตอบรับฉู่เกอผู้รู้ทันเขาทำเพียงแต่ยกยิ้มหาได้เปิดโปงออกมา อันอ
