ันมองชายชราทั้งสองพร้อมกับเด็กต่างวัยอีกสี่กระทั่งเลยมาถึงคนป่วยของตน“พี่ชายไปเที่ยวป่าด้วยกันไหมข้าจะได้แนะนำสหายให้ท่านได้รู้จัก” คำชวนของท่านหมอตัวน้อยทำให้มู่ตงพยักหน้า“ได้” เด็กชายไม่คิดขัดเนื่องจากอาการของเขาดีขึ้นมากจนสามารถเดินเหินได้หากไม่ติดที่เด็กหญิงบอกว่าใช้เวลาถึงสามเดือนเขาก็คงคิดว่าตนเองหายดีแล้วดังนั้นอันอันจึงให้คนป่วยนั่งหลังของเจ้าลายพร้อมกับพี่สามพี่สี่ ส่วนตัวเองนั่งหลังของฉงฉงกับมู่ตาน89
เนื่องจากอาจารย์ชรากับเจิ้นซานบอกว่าจะเดินไปก่อนจากนั้นค่อยไปอาศัยฉงต้า ฉงเหมาและฉงซานหรือเจ้าสามในภายหลัง
คุณชายน้อยตระกูลใหญ่เพิ่งจะเคยนั่งหลังเสือเป็นครั้งแรกทำให้เขาค่อนข้างประหม่าพอนั่งไปสักพักก็เริ่มคุ้นชิน
หนิงอันมองใบหน้าของเด็กชายที่อายุห่างจากตนเพียงหกปีก็ให้รู้สึกเห็นใจเพราะคนผู้นี้หาได้ทำตัวเหมือนเด็กอายุเท่ากันไม่‘เฮยเฮยดูเหมือนว่าคนป่วยของข้าคงจะเป็นคุณชายมาจากตระกูลใหญ่ที่เข้มงวดเป็นแน่ เด็กอะไรไม่ทำตัวให้เหมือนเด็ก’คำพูดนี้ทำให้เต่าตัวน้อยกรอกตาไปมา‘เด็กน้อยเจ้าหมายถึงตัวเองอย่างนั้นหรือ เจ้าเองในบางครั้งผู้ใหญ่ยังต้องยอมแพ้เลย ยกเว้นเวลาเดียวที่เจ้าซนจนเกินไปนั่นแหละถึงคล้ายเด็ก’ “….” (ข้าไม่น่ายกหินทุบเท้าตัวเองเลยให้ตาย)90
การขึ้นเขาเต็มไปด้วยความราบรื่น กระทั่งถึงโรงผลิตเกลือสองตาของเหลียนเซียวมู่ตงก็มองโรงเรือนตรงหน้าอย่างสงสัยระคนใคร่รู้“พี่ชายตงที่นี่คื
