อโรงผลิตเกลือของหมู่บ้านเราขอรับ”คำพูดของยงฮ่าวไม่ได้ทำให้เด็กชายผู้มาใหม่ตกใจมากเท่าที่ควรเนื่องจากเรื่องเกลือเขารู้มาบ้างแล้ว แต่เมื่อมาเห็นเองก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาทำเกลือกันอย่างไรมากกว่า“เกลือได้มาจากไหนอย่างนั้นหรือ” คำถามของเขาทำให้เจ้าลายเดินไปยังกองดินที่อยู่ในรางไม้มีนํ้าแช่อยู่ในนั้นจนเต็ม“จากนํ้าที่แช่ดินเค็มขอรับ” อานเจิงเป็นผู้ตอบ เด็กชายรู้สึกตกใจอย่างยิ่งยวดเมื่อได้ยินคำตอบอันคาดไม่ถึงตามที่เขารู้เกลือไม่ใช่ว่าได้มาจากนํ้าเค็มหรอกหรือ“พี่ชายสงสัยหรือเจ้าคะ นํ้าเค็มก็ทำให้ได้เกลือเหมือนกันเพราะข้ากำลังจะคิดทำในอนาคตแต่ตอนนี้ได้จากดินก็ใช้ไปก่อน” อันอันพูดขึ้น91
เมื่อเห็นสีหน้าของเด็กชายที่นางคิดว่าเขาน่าจะเป็นพระรองตามนิยายของตน เหตุที่นางคิดอย่างนี้ก็เพราะเขามาพร้อมกับความเจ็บป่วยรวมถึงยังไม่ตกใจเมื่อได้ยินคำว่าเกลือย่อมแสดงว่าคนตรงหน้ารู้เรื่องอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเกลือที่ได้จะมาจากดิน (แต่ทำไมใบหน้าของเขาไม่ตรงกับที่ข้าบรรยายไว้เลยล่ะ ตัวจริงเหตุใดถึงสวยกว่าผู้หญิงอีก)“เจ้าหมายความว่าเจ้ารู้วิธีทำเกลือจากนํ้าเค็มอย่างนั้นหรือ” เด็กชายย้อนถามอย่างกังขา “รู้สิเจ้าค่ะ สถานที่ข้าจะพาพวกท่านไปก็คือสถานที่แห่งนั้นนั่นแหละ” หนิงอันตอบตามตรง“เด็กน้อยเจ้าบอกข้าแบบนี้ไม่กลัวว่าความลับของเจ้าจะรั่วไหลหรอกหรือ” มู่ตงต่อคำกับเด็กหญิงอย่างนึกสนุก“ไม่เจ้าค่ะ ข
