่อยอ่อนแม้ว่าจะได้รับยาแต่นี่ก็เป็นเพียงวันแรกการที่เต่าตัวน้อยให้หนิงอันทำการรักษาแบบนี้ก็เพื่อปกป้องตัวของเด็กหญิงเอง ดังนั้นเขาจำต้องเลี้ยงไข้ของเด็กชายคนนั้นเอาไว้สองปู่หลานเดินออกมาก็เห็นชาวบ้านหลายคนแบกเครื่องมือทำไร่ทำนาเดินสวนทางแต่ละคนก็ต่างทักทายศิษย์กับอาจารย์อย่างอัธยาศัยดี“ท่านลุงได้เวลาเก็บมันแล้วหรือเจ้าคะ” หนิงอันโบกมือให้เขาพร้อมกับถามออกมาด้วยรอยยิ้มไม่ต่างจากผู้ทักตน“ใช่แล้วล่ะ หลังจากเก็บมันเสร็จก็ได้เวลาปลูกข้าวแล้วช่วงนี้พวกเราอาจจะยุ่ง ๆ หน่อยนะว่าแต่บ้านของเจ้าไม่ทำนาหรือพ่อของเจ้าก็ซื้อที่ดินไว้นี่” คำถามนี้ทำให้หนิงอันฉุกคิด“เรื่องนี้ข้าคงต้องกลับไปปรึกษาท่านพ่อก่อนเจ้าค่ะ”หนิงอันตอบเขาอย่างสุภาพ เมื่อสองศิษย์อาจารย์อยู่กันตาม80
ลำพัง “ศิษย์น้อยพวกเจ้าทำนาเป็นอย่างนั้นหรือ” คำถามนี้ทำให้หนิงอันส่ายหัว “ไม่เป็นเจ้าค่ะแต่ข้าคิดว่าท่านย่าป๋ายทำเป็น”การสนทนาระหว่างศิษย์กับอาจารย์ทำให้การเดินมาถึงบ้านของอานไท่เป็นไปอย่างรวดเร็ว “ท่านย่าเล็ก” หนิงอันกล่าวทักทายพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดอานซื่อ“อันอันเด็กดี หิวหรือไม่ย่ามีมันเผาจะได้เอามาให้” หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นในขณะเดียวกันก็ลูบหัวเล็ก ๆ ของเจ้าตัวน้อยไปด้วย“หิวเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านย่า” อันอันไม่คิดปฏิเสธให้เป็นการเสียนํ้าใจของผู้ถาม “ท่านผู้เฒ่าเอาด้วยหรือไม่เจ้าคะ มันของเราหวานอร่อยมาก” ลี่หม่านหันไปถามชายชราด้วยรอยย
