ช่างทำให้คนตกใจ
“แค่นี้เจ้ายังเห็นข้าตกใจไม่พออย่างนั้นหรือ เด็กคนนี้คงไม่ใช่เทพเซียนลงมาเกิดใช่หรือไม่ เหตุใดนางจึงมีความสามารถมากมายถึงเพียงนี้” ซุยเจิ้นเผิงกระซิบถามผู้ที่เป็นทั้งคู่ปรับและสหายเสียงเบา
“ข้าก็คิดเหมือนเจ้านั่นแหละโชคดีที่นางเป็นหญิงอีกทั้งยังคิดถึงผู้อื่นเป็นส่วนใหญ่ ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่อยากจะคิดว่าแผ่นดินแห่งนี้จะเกิดความวุ่นวายมากเพียงใดเอาเถอะในเมื่อนางเป็นศิษย์ของพวกเรา ดังนั้นก็มาช่วยปกป้องนางด้วยกันเถอะ” ฉู่เกอพูดกับสหายเสียงเบาไม่ต่างกัน
ในระหว่างที่สองอาจารย์ชรากำลังสนทนากันอยู่เด็กหญิงตัวน้อยผู้อยู่ในหัวข้อสนทนากำลังตรวจดูเกลือที่มีจำนวนมากจนจะล้นออกมาจากโรงเก็บ“ท่านลุง ท่านอาทุกท่านวันนี้พวกท่านหยุดต้มเกลือก่อนก็แล้วกันนะเจ้าคะ วันนี้ก็หยุดพักกันไปก่อนจากนั้นวันพรุ่งพวก41
ท่านก็ค่อยเข้าไปเก็บรังผึ้งเถอะ เอาไว้ให้ข้านำเรื่องนี้ไปปรึกษากับท่านพ่อก่อนพวกท่านค่อยมาทำงานกันใหม่” จบคำของเด็กหญิงคนทำงานทุกคนก็เห็นด้วยหลังจากจัดการเรื่องเกลือกับรังผึ้งเรียบร้อยเจ้าตัวน้อยก็ชวนพี่ ๆ กับอาจารย์ลงจากเขา “ท่านอาจารย์พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ”ปลายยามโหย่วหลังจากหยูเจียงกลับมาถึงเรือนเมื่อเขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงของบ้านก็เห็นร่างเล็ก ๆ ของบุตรสาวกำลังคัดอักษรอย่างตั้งใจเมื่ออันอันได้ยินเสียงฝีเท้าของบิดา “ท่านพ่อ” เจ้าตัวก็ส่งยิ้มกล่าวทักทายอย่างน่ารัก“เสี่ยวอันเหตุใ
