อย่า….อย่าเพิ่งตกใจ
เช้าวันต่อมาหลังจากสำนักศึกษาเปิดสำนักฝึกยุทธของยงเผยก็เปิดทำการเดียวเช่นกันอีกทั้งยังมีศิษย์เพิ่มขึ้นมาอีกหลายคนรวมถึงซุยเจิ้นซานด้วย แม้เจ้าตัวจะจัดได้ว่าเริ่มเรียนช้ากว่าน้อง ๆ อีกหลายคนกระนั้นเขาก็เคยมีพื้นฐานมาบ้าง
ทำให้สามารถฝึกตามน้องทั้งสี่ได้ทัน ยกเว้นเด็กในหมู่บ้านคนอื่นและหมู่บ้านใกล้เคียงที่จะต้องเริ่มฝึกตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน หลังจากการฝึกช่วงเช้าจบลงหนิงอันก็ต้องไปเรียนการรักษากับฉู่เกอต่อ
“ท่านอาจารย์เหตุใดจึงรีบเร่งสอนข้าเช่นนี้ละเจ้าคะ”เด็กหญิงตัวน้อยโอดครวญ ในขณะที่กำลังปรุงยาแก้พิษซึ่งเป็นชนิดที่สามหลังจากอ่านตำราเกี่ยวกับการแก้พิษจบ
“เป็นเพราะเจ้าฉลาดมากอย่างไรล่ะ รีบ ๆ ปรุงเร็วเข้าเถอะจากนั้นก็มาคัดแยกสมุนไพรพิษพวกนี้ด้วย” คำพูดของฉู่เกอทำให้หนิงอันรู้แปลก ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน28
‘เฮยเฮยข้าจะแย่แล้ว’ เด็กหญิงสื่อสารกับคู่หูตัวเล็กในขณะปั้นเม็ดยาตามคำสั่งของอาจารย์
‘เรียนไปเถอะความรู้พวกนี้เป็นของติดกาย ในตอนนั้นข้าเองก็เรียนเหมือนกันท่านเทพเสวียนอู่เคยบอกข้าว่าความรู้เป็นสิ่งที่ติดตัวของเราไม่มีใครสามารถขโมยจากเราไปได้’คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันนิ่งเงียบไป
‘เจ้าพูดถูก ขอบใจนะที่เจ้าเตือนสติข้า’ เด็กหญิงพูดขึ้นจากนั้นนางก็อดทนในการรํ่าเรียนสิ่งที่อาจารย์ชราสอนต่อไป
ในเวลาเดียวกันนั้นทางด้านของซุยเจิ้นเผิงกำลังจะทำการคัดลอกตำราเพื่อใช้สำ
