่งนี้เจ้าเป็นคนทำอย่างนั้นหรือ” อาจารย์ชราถามเข้าเรื่องทันที34
หนิงอันหยิบแท่นพิมพ์จากมือของชายชราพร้อมกับพยักหน้ารับอย่างมึนงง “ใช่เจ้าค่ะ” คำตอบของเด็กหญิงนำพาความตกตะลึงมาให้สองปู่หลานเป็นอย่างยิ่ง“เด็กน้อยใครเป็นผู้สอนเจ้า สิ่งนี้สามารถทำให้การคัดลอกตำราเป็นเรื่องง่ายยิ่งขึ้น อีกทั้งยังสามารถทำให้เกิดเปลี่ยนแปลงได้มากอีกด้วย” ซุยเจิ้นเผิงถามศิษย์ตัวน้อยทั้งสีหน้าและแววตาไร้ซึ่งการล้อเล่น“เป็นท่านปู่ที่จากไปแล้วสอนข้ามาเจ้าค่ะ” หนิงอันอ้างชื่อของปู่ผู้ไม่มีตัวตนอีกครั้งคำตอบของอันอันทำให้ซุยเจิ้นเผิงกำลังจะเอ่ยปากถามต่อ แต่แล้วอันอันก็ผลุนผลันวิ่งออกมาจากห้องเรียนเสียก่อนเนื่องจากได้ยินเสียงของกุยเฮย “เด็กน้อยฉงฉงกับเจ้าลายมาหา”ซึ่งการกระทำของเด็กหญิงทำให้ปู่กับหลานรวมถึงพี่ทั้งสามของเจ้าตัววิ่งตามออกมาด้วย35
ครั้นแล้วดวงตาของทั้งสองปู่หลานผู้มาจากเมืองหลวงก็ต้องเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง กระนั้นด้วยความเป็นห่วงลูกศิษย์และผู้เป็นน้องคนทั้งสองจึงรีบพาตัวเองไปยืนบังหน้าของเด็กทั้งสี่คน“พวกเจ้ารีบหนีไป” เสียงอันสั่นเทาของชายชราพูดขึ้นโดยไม่ละสายตาไปจากสัตว์ร้ายทั้งสองที่ยืนทำหน้าไม่เข้าใจ“เจ้าหมี พวกเราทำอันใดผิด” เจ้าลายหันหน้าไปหาหมีดำถามขึ้นเสียงเศร้า“ไม่รู้แต่เจ้านายอยู่ตรงนั้นลองถามนางดูไหม” ฉงฉงพยักพเยิดหน้าไปทางหนิงอันที่อยู่หลังของชายแก่คนหนึ่งหนิงอันไม่รอให้อาจารย์กับพี่ชายคนให
