หลวง“เสี่ยวเจิง เสี่ยวฮ่าว สิ่งที่อยู่ในมือของพวกเจ้าคืออะไรอย่างนั้นหรือ” เสียงแหบพร่าของอาจารย์ชราถามขึ้นอย่างตกใจ
ในขณะเดียวกันเขาก็เดินเข้ามาดูสิ่งที่อยู่ในมือของลูกศิษย์ตัวน้อยด้วยเช่นเดียวกับหลานชายที่มองของสิ่งนั้นอย่างสนใจ “สิ่งนี้น้องเล็กเรียกว่าแท่นพิมพ์ขอรับ” อานเจิงเป็นผู้ตอบ
“แท่นพิมพ์อย่างนั้นหรือ ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่” ซุยเจิ้นเผิงมือสั่นเทาเมื่อหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู
“วิธีการใช้งานทำแบบนี้ขอรับ” ยงฮ่าวพูดขึ้นพร้อมกับสาธิตให้อาจารย์ชราดู
จากนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนทำสิ่งนี้ขึ้นมา” คำถามของเขาทำให้สองเด็กชายกับหนึ่งเด็กหญิงพยักหน้าพร้อมกัน33
“เป็นอันอัน/คุณหนูเจ้าค่ะ” เด็กสามคนพูดขึ้นพร้อมกันซึ่งคำตอบนี้ทำให้สองปู่หลานแทบไม่อยากเชื่อหู
“เจ้าไม่ได้พูดปดใช่หรือไม่” เสียงเริ่มแตกหนุ่มของเด็กชายวัยสิบสี่ถามขึ้นอย่างกังขา
“พวกเราพูดความจริงขอรับ/เจ้าค่ะ หากพี่ชายไม่เชื่อสามารถไปถามกับพี่ใหญ่พี่รองได้เลย” อานเจิงพูดขึ้นเสียงหนัก
คำยืนยันอันหนักแน่นเช่นนี้ทำให้สองปู่หลานแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่แต่แล้วผู้ที่พวกเขาต้องการอยากจะพบมากที่สุดก็ได้ส่งเสียงมาก่อนตัว
“ท่านอาจารย์ซุยข้ามาแล้วเจ้าค่ะ” อันอันส่งเสียงมาก่อนตัวและเมื่อเธอเดินเข้ามาก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ ภายในห้อง “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงตัวเล็กถามอย่างสงสัย
“เจ้ามาก็ดีแล้ว สิ
