นใจออกมาอย่างโล่งอก โดยที่คนพวกนี้นั้นยังไม่รู้ว่าในอนาคตพวกเขาจะเป็นฝ่ายเสนอเงินให้สำนักศึกษาแห่งนี้เองแม้เรื่องนี้จะจบลง กระนั้นก็ยังมีคนรู้สึกกังขาอยู่อีก ทว่าเขากลับเป็นผู้สนทนากับเจ้าตัวเอาเอง “อาจารย์ซุยหากเป็นอย่างที่เด็กคนนี้ว่าไม่ใช่ว่าท่านจะไม่ได้รับค่าจ้างหรอกหรือหากเป็นอย่างนี้ท่านจะทำอย่างไรเอาแบบนี้ดีหรือไม่ ข้าว่าท่านไปอยู่สำนักศึกษาในเมืองเถอะ ข้ายินดีจ่ายค่าจ้างให้ท่านอย่างงาม” คำพูดนี้ทำให้ทุกสายตามองผู้ถามหลากหลายความคิด
‘เด็กน้อยเจ้าคิดว่าอย่างไร ท่านผู้เฒ่าคนนี้จะไปหรือไม่’กุยเฮยพูดกับสหายขึ้นมาอีก ‘ข้าคิดว่าไม่’ หนิงอันตอบเต่าน้อยอย่างมั่นใจ
“ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไง” หานกวงฮุยรู้สึกโมโหคนผู้นั้นที่กล้าเอ่ยวาจาคล้ายดูถูกอาจารย์ของตน20
“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ข้าจะตอบเขาเอง ท่านคิดว่าข้าคนนี้ขาดเงินอย่างนั้นหรือก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ เรื่องสำนักศึกษาแห่งนี้ข้าย่อมทราบมาก่อนหน้าอยู่แล้ว สาเหตุที่ข้ามาส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะศิษย์ของข้าร้องขออีกส่วนก็มาจากเป้าหมายของสถานศึกษาแห่งนี้ต่างหากที่คิดถึงผู้อื่นมากกว่าแสวงหากำไรให้กับตน จะมีสักกี่คนที่ยอมเสียสละเงินตำลึงเพื่อมาสร้างสำนักศึกษาให้กับบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องได้เล่าเรียนจะมีสักกี่คนที่ยอมอุทิศตนเป็นอาจารย์ให้ความรู้กับผู้อื่นโดยหวังผลที่ว่าเพียงแค่ขอให้ชาวบ้านมีชีวิตพื้นฐานที่ดีให้เด็กยากจนได้เปลี่ยนแปลงชีวิตตน ดังนั้นพวกเ
