จ้าที่มีเงินทั้งหลายจงฟังให้ดีข้าซุยเจิ้นเผิงไม่ต้องการเงินของพวกเจ้า แม้ข้าจะสอนที่นี่แล้วไม่ได้เงินแม้แต่ทองแดงเดียวข้าก็จะอยู่” เสียงแหบพร่าของชายชรากล่าวหนักแน่นเช่นเดียวกับแผ่นหลังของเจ้าตัวที่ยืดตรงไม่มีการสั่นคลอน21
‘ท่านผู้เฒ่าเป็นคนดีจริง ๆ อันอันเจ้าอย่าลืมนำนํ้าตกสวรรค์ให้เขาดื่มนะท่านจะได้มีร่างกายแข็งแรงอายุยืนนาน’ กุยเฮยเอ่ยปากขึ้นอย่างถูกใจชายชรา
‘เจ้าชอบเขาละสิท่า คนดี ๆ แบบนี้ข้าย่อมต้องดูแลอย่างดีอยู่แล้ว’ หนิงอันสื่อสารกับสัตว์เทพนํ้าเสียงแสดงความชื่นชมไม่ต่างจากสหาย
จบคำพูดของชายชราต่างก็ทำให้เศรษฐีทั้งหลายหน้าม้านไปตาม ๆ กัน “งานเลี้ยงเปิดสำนักศึกษาเลิกแล้วข้าขอเชิญพวกท่านกลับไปกันเถอะ” หานกวงฮุยเป็นผู้กล่าวไล่แขกด้วยตนเอง
ในเมื่อท่านเจ้าเมืองเอ่ยปากไล่มีหรือที่คนเหล่านี้จะกล้าอยู่ ดังนั้นใช้เวลาเพียงไม่นาน คล้อยหลังคนกลุ่มใหญ่จากไปคงเหลือไว้แต่แขกผู้สนิทอย่างหูอิวกับหลงจู๊ของตนเพียงเท่านั้น
หยูเจียงผู้ซึ่งเป็นเจ้าของงานจึงได้เปิดปากของตนด้วยรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า “ข้าขอเชิญทุกท่านกินข้าวร่วมกันเถอะขอรับ”22
จบคำของเขาชาวบ้านทุกคนก็เริ่มเดินเข้าไปในลานดินหน้าบ้านของครอบครัวหยูที่ตอนนี้อาหารบนโต๊ะได้ส่งกลิ่นหอมเชิญชวนให้ผู้คนได้ลิ้มลองเป็นอย่างยิ่งแม้แต่สองปู่หลานผู้ที่มาจากเมืองหลวงยังลอบกลืนนํ้าลาย และยิ่งเมื่อเห็นหน้าตาอาหารบนโต๊ะพวกเขายิ่งรู้สึกอยากลิ้มลอง
“เ
