นื้อแดงฉํ่ากัดไปแล้วแทบจะละลายในปากจานนี้คืออะไรอย่างนั้นหรือ” คำถามของชายชราทำให้คนที่อยู่บนโต๊ะถือตะเกียบค้าง
“เรียนท่านปู่ จานนี้เรียกว่าหัวหมูตุ๋นเจ้าค่ะ” อันอันตอบเขาเสียงดังฟังชัดทำให้ผู้ที่รอฟังคนอื่น ๆ พากันกลืนนํ้าลายลงคออย่างหวั่นใจ
“หัวหมูอย่างนั้นหรือ เจ้าคงไม่หลอกข้ากระมั้ง” ซุยเจิ้นเผิงเลิกคิ้วขาวของตนพูดขึ้นอย่างแปลกใจ
“เรื่องจริงเจ้าค่ะ ไม่เพียงแต่หัวหมูเท่านั้นนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องในหรือเท้าของมันก็นำมาทำอาหารได้ทั้งหมด หาก23
ท่านปู่ไม่เชื่อก็ลองกินดูสิเจ้าคะอีกทั้งยังอร่อยมากอีกด้วย” จบคำของหนิงอันตะเกียบจากมือของผู้รอฟังก็ร่วงหล่นเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะพวกเขากลัวว่าชายชราจะโกรธนั่นเอง แต่สิ่งที่เห็นกับสิ่งที่คิดกลับตรงข้ามเมื่อปู่และหลานยังคงนำทุกอย่างที่เด็กหญิงตัวน้อยแนะนำเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย“อร่อยเสียจริง อาหารที่นี่อร่อยกว่าในเมืองอีกปลาตุ๋นก็เยี่ยมขนาดก้างยังเคี้ยวได้ ส่วนสัตว์หน้าตาประหลาดนี่ก็อร่อยเนื้อเด้งเคี้ยวสู้ฟันรวมถึงเจ้าเปลือกแข็งนี่ก็ด้วย ส่วนสิ่งนี้ที่เจ้าแนะนำให้กินสดก็ยังอร่อยไม่คาวการที่มาอยู่ที่นี่ถือว่าเป็นกำไรชีวิตเสียจริง ๆ” ชายชราพูดขึ้นหลังจากดื่มนํ้าชาอุ่นร้อนกลั้วคอ
“นั่นสิขอรับท่านปู่ ข้าดีใจยิ่งนักที่มีโอกาสติดตามท่านมาไม่อย่างนั้นข้าคงไม่รู้จักกุ้ง ไม่รู้จักหอยที่มีถึงสองชนิดตรงนี้และไหนจะปูอีก ว่าแต่พวกท่านรู้จักสิ่ง
