เหล่านี้ได้อย่างไรกัน”คำถามของเด็กชายอายุสิบสี่นำพาความเงียบมาสู่พวกเขาก่อนที่24
สายตาของคนเหล่านั้นจะไปหยุดอยู่ตรงเด็กหญิงที่กำลังนำขาปูเข้าปาก
ซุยเจิ้นเผิงมองอดีตลูกศิษย์ของตนพ่อของเด็กหญิงสายตามีคำถาม “คือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นอันอันบอกขอรับ” คำพูดของหยูเจียงทำให้ทุกชีวิตที่รู้มาก่อนหน้าพยักหน้ายืนยันสนับสนุน
นักปราชญ์เฒ่าที่ทุกคนยกย่องแทบไม่อยากเชื่อหูกระทั่งได้ยินเสียงแหบแห้งของอดีตคู่ปรับเก่าดังขึ้น “ศิษย์ของข้าเก่งใช่ไหมล่ะ” นํ้าเสียงของเขาพูดขึ้นอย่างโอ้อวด
“เจ้าเฒ่า” ความสุขุมของซุยเจิ้นเผิงถูกทำลายเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่
“ว่ายังไงเจ้าแก่” ถ้อยคำอันสนิทสนมนี้ทำให้ทุกคนต่างพากันสงสัยระคนแปลกใจโดยเฉพาะหนิงอัน
ซุยเจิ้นซานแม้จะแปลกใจที่เห็นชายชราผู้เป็นทั้งคู่ปรับและสหายของปู่ตนเขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับประสานมือก้มหัวคารวะกล่าวทักทายชายชราออกมา “คารวะท่านปู่เกอขอรับ”25
“เด็กดี เจ้านั่งลงเถอะ” ฉู่เกอพูดพร้อมกับเดินมาโต๊ะของเขาโดยมีหยูเจียงจัดที่นั่งให้อย่างรู้งาน
“อาจารย์ปู่ท่านไปไหนมาหรือเจ้าคะ วันนี้ข้าเตรียมปูนึ่งให้ท่านด้วย” หนิงอันเมื่อเห็นอาจารย์ชราของตนนั่งเรียบร้อยแล้วจึงได้พูดเอาใจ
“ศิษย์รักเจ้าช่างรู้ใจอาจารย์ยิ่ง” ความสนิทสนมของคนทั้งสองทำให้เจิ้นเผิงอยากจะพูดอะไรบางอย่างจำต้องนั่งลงกินอาหารตรงหน้าอย่างจำใจ
ทว่า “เจ้าอิจฉาข้าหรือที่มีลูกศิษย์เก่ง” ฉู่เกอคุยอวดเนื่องจา
