ะตูของทุกหลังคาเรือนอย่างเอาเป็นเอาตาย
รวมถึงยังไม่ต้องพาเพื่อนบ้านอีกหลายคนที่ต่างมีอาวุธครบมือมาเยือนยังหัวหน้าหมู่บ้านของตนด้วยอาการเหนื่อยหอบอย่างในตอนนี้3
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงเกรงว่าหากเป็นประตูบานเดิมที่ยังไม่ถูกเปลี่ยนคงจะหลุดติดมือของคนเคาะเป็นแน่
“มาแล้ว ๆ” เสียงของชายวัยกลางคนรูปร่างไม่ผอมแห้งอย่างแต่ก่อน แต่ก็ไม่ถึงกับอ้วนส่งเสียงมาก่อนตัวพร้อมสาวเท้าเดินมาอย่างเร่งรีบ
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกผู้เป็นเจ้าของเรือนก็ถึงกับผงะเมื่อเห็นลูกบ้านของตนมีอาวุธครบมือ“เกิดอะไรขึ้น” อานไท่ถามขึ้นสีหน้าไม่สู้ดีในใจก็คิดไปต่าง ๆ นานา ‘หรือว่าโจรปล้น หรือว่ามีสงคราม แต่ไม่น่าจะใช่’หัวหน้าหมู่บ้านรีบหยุดความคิดเหลวไหลของตนลงฉับพลัน
“เสือขอรับ ข้ามองเห็นมันกับตา ตัวของมันใหญ่มากพอๆ กับฉงต้าเลยทีเดียว อะ!” ชายผู้เห็นเสือเป็นคนกล่าวก่อนที่เขาจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ‘ฉงต้าอย่างนั้นหรือ จะว่าไปเหมือนเขาจะเห็นหมีด้วยนี่’
“อ๋อ” คำขานรับแสนสั้นดังออกจากปากของชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านขัดความคิดของชายหนุ่มผู้ที่กำลัง4
รู้สึกตนแล้วว่าตัวเองน่าจะเข้าใจผิดในบางอย่างกระนั้นก็ยังมีความสงสัยอยู่
“เจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่” อานไท่ส่งเสียงถามลูกบ้านชายคนนั้นเมื่อเห็นแววตาของเขาเริ่มสงบลง
“ขอรับ แต่ว่าสะ..เสือ” ชายหนุ่มยังคงกังขา
ในขณะที่กลุ่มชาวบ้านที่มาด้วยยังไม่เข้าใจ หนึ่งในนั้นก็หันมาเห็น
