เจ้าลายที่กำลังเดินอย่างน่าเกรงขามมาทางพวกตน
เสือตัวใหญ่ใบหน้ามีรอยบากดวงตาสีเหลืองของมันแลดูน่ากลัว ทำให้ชายผู้ที่มองเห็นเผลอถอยหลังสองสามก้าวไปเหยียบคนข้างหลัง
“เจ้าเหยียบข้าละ…แล้ว” เสียงของคนที่ถูกกระทำกำลังหันหน้ามาบอกเขาแต่แล้วอาการของชายหนุ่มคนนี้ก็ไม่แตกต่างจากสหาย
แต่ไม่ใช่กับอานไท่รวมถึงชายหนุ่มอีกสองสามคนในกลุ่มนี้ที่รู้กันแล้วว่าเสือตัวนี้กับหมีดำตัวนั้นมีความเป็นมายังไง5
“เจ้าลาย ฉงฉงกลับมากันแล้วหรือ” อานไท่โบกมือกล่าวทักทายสัตว์ใหญ่น่าเกรงขามทั้งสองตัวด้วยรอยยิ้ม
เสียงร้องของทั้งเสือและหมีตอบรับเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่มองยังไงก็ชวนสยดสยองก่อนที่มันสองตัวจะพากันเดินไปทางบ้านของเจ้านายตัวเล็กเพื่อขอรางวัล
“ท่านอาไท่เมื่อสักครู่ท่านพูดกับมันอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มคนแรกที่เป็นผู้เคาะประตูเอ่ยถามชายวัยกลางคนนํ้าเสียงตกใจ
“ก็ใช่นะสิ ข้าคิดว่าพวกเจ้ารู้กันแล้วซะอีกว่าต่อไปนี้เจ้าลายกับฉงฉงจะเป็นผู้เดินยามรอบหมู่บ้านหากไม่เชื่อข้าก็สามารถไปถามกับหลานอันอันได้เลย” จบคำของชายวัยกลางคนทำให้ชายหนุ่มผู้ขวัญกระเจิงทั้งสามทรุดตัวลงกับพื้น
“เอ้า ๆ พวกเจ้าเป็นอะไร ยังหนุ่มยังแน่นเหตุใดถึงได้จะเป็นลมกัน” อานไท่รีบพยุงชายหนุ่มที่อยู่ใกล้ตัวให้ลุกขึ้นเช่นเดียวกับชาวบ้านหลายคนที่ช่วยพยุงอีกสองหนุ่ม
“ท่านอาข้าจะทราบได้อย่างไรละขอรับว่าหมู่บ้านของเราพัฒนาถึงขั้นสามารถควบคุมสัตว์ร้ายอย่างหมีกั
