บเสือให้เดินยาม6
ได้ เนื่องจากเมื่อวานข้ากลับไปบ้านเดิมของภรรยา” ชายหนุ่มผู้ที่ถูกอานไท่ช่วยกล่าวเชิงตัดพ้อประชดต่อชายวัยกลางคนที่ไม่แจ้งให้ทุกคนรู้อย่างทั่วถึง
ชายวัยกลางคนยกมือลูบท้ายทอยของตนแก้เก้อ “เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าจริงนั่นแหละเอาเป็นว่าข้าขอโทษเจ้าด้วย แต่ผู้ที่ควบคุมไม่ใช่ข้าหรือคนในหมู่บ้านหรอกนะเป็นแม่หนูอันอันต่างหากเรื่องนี้หรานต้าบุตรชายคนโตของข้าเป็นผู้บอก เนื่องจากได้ยินว่านางเรียนรู้วิชาลับมาจากอาจารย์ผู้เฒ่า” คำพูดของอานไท่นำความเชื่อถือมาให้กับคนทั้งหมดดังนั้นหลังจากที่พวกเขากลับเรือนจึงได้นำเรื่องนี้ไปเล่าให้คนที่บ้านฟัง
แต่กระนั้นด้วยความอยากพิสูจน์จึงทำให้มีผู้คนมากหน้าหลายตาพากันมาเยือนบ้านหยูและเมื่อเขามองเห็นทั้งเสือและหมีที่แสนจะเชื่อฟังอาศัยอยู่ด้วยกันพวกเขาต่างก็เชื่อเรื่องที่พ่อลูกอานพูดอย่างสนิทใจ
สามวันต่อมาเสียงประทัดภายในหมู่บ้านไหลชุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง รวมถึงผู้ว่าประจำเมืองและคหบดีเจ้าของร้านค้าน้อย7
ใหญ่ในเมืองต่างก็พากันตบเท้าเข้ามาภายในหมู่บ้านอย่างล้นหลาม
“คนเยอะยิ่งนัก” อันอันสูดปากเบิกตามองคนมากมายที่กำลังประจบเอาใจท่านเจ้าเมือง
“นั่นนะสิหากไม่ใช่เพราะอิทธิพลของเจ้าเมืองข้าคิดว่าสำนักศึกษาในหมู่บ้านคงเงียบเชียบเป็นแน่” ถ้อยคำเนิบช้าของย่าชรากล่าวอย่างคนผ่านโลกมามาก
ซึ่งผู้ที่ได้ยินต่างก็มีความคิดเห็นเหมือนกับนาง วันนี้ตาหูผู้ที่จัดได้ว่
