ว์ก็ลอยมาตามลมพร้อมกับเสียงสวบสาบ “มีหมูป่า พวกเจ้าระวังตัวกันด้วย” ยงเผยพูดขึ้นพร้อมกับระมัดระวังภัยเต็มที่
จบคำของเขาก็มีหมูหน้าโง่พุ่งตัวออกมาจากแนวพงหญ้าสูง และการกระทำอันสิ้นคิดของมันก็ทำให้มันอยากจะหลั่งนํ้าตาเมื่อสองตาของเจ้าตัวมองเห็นเสือตัวใหญ่กับหมียักษ์อีกสองตัว
“ให้ข้าไปจัดการ” เสือโคร่งขันอาสา “ท่านพ่อ พวกท่านลงมาก่อนเจ้าลายจะไปจัดการเอง” หนิงอันรีบพูดขึ้น
ในระหว่างที่เสือกำลังจดจ้องหมูตรงหน้าเด็กทั้งสามก็ถูกยงเผยกับศิษย์เอกทั้งสองส่งขึ้นไปรอบนกิ่งไม้ใหญ่
เจ้าลายไล่ตะครุบจด ๆ จ้อง ๆ กับมันอย่างสนุกกระทั่งได้ยินเสียงของหนิงอัน “เจ้าจะเล่นอีกนานไหมหากว่าลงเขาไม่ทันมืดละก็น่าดู” เจ้าลายจึงหยุดเล่นทันที660
ใช้เวลาเพียงไม่นานหมูตัวใหญ่ก็นอนแน่นิ่งลำคอมีแผลเหวอะ จากนั้นคนทั้งหมดจึงได้ยินเสียงลูก ๆ ของมันที่เดินมาที่มีถึงสี่ตัว
“เอาพวกมันไปเลี้ยงกันเถอะเจ้าค่ะ” คำพูดของเด็กหญิงไม่ผิดจากที่พวกเขา คิดดังนั้นบนหลังของพ่อหมีจึงมีลูกหมูที่ถูกมัดขาด้วยเถาวัลย์อีกสี่ตัว
ส่วนหลังเจ้าลายจากบรรทุกคนก็ได้กลายมาเป็นบรรทุกร่างของหมูป่าตัวใหญ่แทน
กว่าพวกเขาทั้งหมดจะลงจากภูเขามาได้ก็เข้าต้นยามซวีซึ่งเป็นเวลาฟ้ามืดแล้ว ในช่วงเวลาเดียวกันอานไท่กำลังชวนชาวบ้านจุดคบเพลิงเพื่อเตรียมตัวขึ้นไปหาพวกเขาเช่นกัน
“พวกเจ้ากลับมาแล้ว” อานไท่เมื่อเห็นเงาตะคุ่มนั้นชัดเจนขึ้นจึงพูดขึ้นอย่างโล่งอกแต่แล้วดวงต
