ต่อให้เผชิญเซียนร่วมระดับ เขาก็คงไม่ตาย
“พ่อของข้าจะต้องล้างแค้นให้แน่ ไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าก็ต้องตาย!”
โอวหยางจั๋วรื่อแย้มยิ้มขื่น ผลาญชีวิตระเบิดตนเองทันที
ต่อให้ในกายเขาไม่เหลือพลังแล้ว พลังที่เกิดจากการระเบิดตัวเองของเซียนมนุษย์ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี
เหมียวเสียพุ่งเข้าไปกอดเจียงผิงอันเพื่อปกป้องไว้ในอ้อมแขนทันที
ตู้ม!
แสงสีขาวสาดส่องประหนึ่งจะกลืนทุกสิ่ง เนิ่นนานจากนั้นจึงเสื่อมสลาย
“ศิษย์พี่หญิง ทุกอย่างจบแล้ว ปล่อยข้าเถอะ เกราะมันเบียดแน่นนัก”
เจียงผิงอันถูกเหมียวเสียกอดรัดแทบหายใจไม่ออก
เหมียวเสียปลดเกราะรบจำนงศึกบนตัว จ้องมองชายตรงหน้าด้วยดวงตาฉายประกายตกตะลึงและชื่นชม ร่างเป็นเพียงมนุษย์ แต่กลับประมือเซียนได้เนิ่นนานเพียงนี้
“เจ้าก็กล้าเสียจริง ถึงกับปรี่มาสู้กับเซียน แถมยังเป็นศิษย์สำนักศึกษาชางจืออีกต่างหาก โชคยังดีที่ศิษย์พี่หญิงผู้นี้มาด้วย หาไม่คงจบสิ้นแน่แท้”
เจียงผิงอันกล่าว “ก่อนจะสู้กับคนผู้นี้ ข้าประมือกับเซียนอีกคนมาเนิ่นนาน เพื่อจัดการกับเขา พลังที่เสียไปมากมายสักหน่อย หาไม่คงไม่ทุลักทุเลเพียงนี้และหาโอกาสหนีได้แน่”
เหมียวเสียเหยียดยิ้ม
“ยังจะอวดโอ่ ประมือกับเซียนผู้หนึ่งได้ก็ยอดเยี่ยมแล้ว ไม่มีทางกำจัดเซียนได้แน่ ๆ”
“เซียนผู้นั้นมิได้แข็งแกร่ง ข้าเลยจัดการได้น่ะ”
“จ้า ๆ ผู้ชายของข้ายอดเยี่ยมที่สุด” เหมียวเสียโอนอ่อนตอบรับทว่าน ้าเสียงสุดแสนขอไปที เห็นได้ชัดว่าไม่เชื
