เรื่องราวซุบซิบจากฝูงผึ้ง
หลังสิ้นคำถามของอาจารย์เฒ่า หนิงอันยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดหูของนางก็ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ของผึ้งดังอยู่รอบด้าน ‘กุยเฮยเจ้าตัวจิ๋วพวกนี้พูดอะไรอย่างนั้นหรือ’
‘มันบอกว่าไม่คิดว่าเจ้านายจะยังเด็กถึงเพียงนี้ อีกทั้งพวกนี้ยังกล่าวขอบคุณเจ้าด้วยที่มีของอร่อยให้กิน ซึ่งดีกว่านํ้าหวานจากดอกไม้ก่อนที่พวกมันจะย้ายมาทางนี้เสียอีก’ หนิงอันฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ
‘เจ้าบอกพวกมันด้วยว่านํ้าที่ได้กินนั้นได้มาจากเจ้าทั้งสิ้นข้าไม่ได้ทำอะไรเลยเป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น’ สองคู่หูสื่อสารกันตามลำพังในโลกส่วนตัว ซึ่งชายชราก็หาได้สนใจเนื่องจากเขากำลังรู้สึกเหมือนฝัน
“จะมีคนเชื่อหรือไม่ว่าข้าได้มาอยู่ท่ามกลางฝูงผึ้งจำนวนมากที่ไม่อาจจะนับจำนวนได้และยังคงปลอดภัย” เขาพึมพำแผ่วเบา594
ส่วนอันอันก็หาได้สนใจผู้เป็นอาจารย์ปู่อีกเพราะในตอนนี้เธอกำลังมาทักทายฝูงผึ้งมาใหม่ทั้งหลายอย่างเป็นกันเอง และในขณะเดียวกันก็มองรอบ ๆ ไปด้วย“สงสัยต้องขุดบ่อเพิ่ม” เด็กหญิงพูดขึ้นในขณะยืนเติมนํ้าตกสวรรค์ในบ่อ
‘ข้าก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ พวกมันบ่นว่ากว่าจะถึงคิวของตัวเองรอนานมาก’ กุยเฮยแปลออกมา
ในระหว่างที่สหายทั้งสองกำลังสนทนากันจู่ ๆ ฉงต้าก็มีอาการแตกตื่นลนลานทำให้ชายชราที่นั่งอยู่บนหลังของมันถึงกับผวา
“ศิษย์รักช่วยข้าด้วย” เสียงตะโกนของเขาทำให้หนิงอันหันหลังกลับมามองก่อนที่นางจะมีใบหน้าแตกตื่นไปอีกคน“ฉงต้าเจ้าเป็
