เจ้ายังมีเรื่องให้ข้าตกใจอีกหรือไม่
ยังไม่ทันที่ชายชราจะได้พักหายใจหายคอ เขาก็ต้องตื่นตะลึงอีกครั้งเมื่อมองเห็นผลึกสีขาวที่ชาวบ้านชายคนหนึ่งกำลังใช้ไม้กระดานแผ่นบางขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือตนขูดบางสิ่งในกระทะใบโต
ฉู่เกอจึงเดินไปนั่งยองต่อหน้ากระทะใบนั้น “ข้าขอจับดูได้หรือไม่” เสียงแหบของชายชราสั่นเล็กน้อยทว่าต้องการยืนยันให้มั่นใจเพียงเท่านั้นว่าสิ่งนี้ใช่ที่ตนคิด
“ได้ขอรับ ว่าแต่ท่านผู้เฒ่าเป็นใครอย่างนั้นหรือเพราะโดยปกติหากเป็นคนนอกจะไม่สามารถเข้ามาในนี้ได้ แต่ข้าเห็นว่าท่านมากับอันอัน” ชายผู้นี้ถามขึ้นอย่างสงสัยระคนใคร่รู้
ชายชราไม่ทันได้ตอบเนื่องจากเมื่อเขาหยิบผลึกสีขาวนั้นขึ้นมาดูและยกมาจ่อที่จมูกเพื่อดม เสียงเล็ก ๆ ของอันอันก็เป็นผู้ตอบคำถามออกมาแทน “ท่านอาชิงเจ้าคะ ท่านผู้นี้คืออาจารย์ปู่ของข้าเอง”583
คำตอบของเด็กหญิงทำให้ชายหนุ่มละจากสิ่งที่ตนทำประสานมือคารวะก้มหัวให้ชายชราอย่างเคารพกระนั้นท่าทางและเสียงของเขาหาได้เข้าหูของฉู่เกอไม่เพราะในตอนนี้ความสนใจของเจ้าตัวตกอยู่กับผลึกสีขาวในมือจนหมดสิ้น“ท่านผู้เฒ่า” อานชิงส่งเสียงเรียกเขาพลางเอื้อมมือไปจับไหล่ของชายชราด้วยเนื่องจากเขาค่อนข้างเป็นห่วงคนผู้นี้เช่นเดียวกับอันอันนางก็รีบเดินเข้าไปดูอาจารย์ชราอย่างเป็นกังวล “อาจารย์ปู่” เสียงของเด็กหญิงดังกว่าอานชิงทำให้ผู้ถูกเรียกสะดุ้ง“เด็กบ้า ข้าอยู่ใกล้เพียงนี้ตะโกนซะดังเจ้าไม่กลัวว่าข้าจะต
